Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Με υλικά καθημερινά #3

Την ημερομηνία ποτέ δεν την θυμόσουν
                     ούτε και τον χρόνο
ήξερες τις δουλειές της κάθε ώρας
αλλά όχι το όνομά τους
γνώριζες τις μικρές, πολύτιμες απολαύσεις
τον ήχο, τον χτύπο, την γεύση τους
ποτέ δεν ζήτησες τη πολυτέλεια
            αλλά τη βρήκες
στα μικρά, διπλανά πρόσωπα
            της ζωής σου
που κυκλοφορούν στο πεζοδρόμιο
της πρωϊνής καθημερινότητας.
             Σ' ευχαριστώ.

                   11/4/2001

Με υλικά καθημερινά #2

Νευριασμένη σε συνάντησα στο λεωφορείο
             και με προσπέρασες
άφησες το χθες να γίνει τώρα
και το τώρα στιγμή διαρκής
και την διάρκεια μέλλον
                  για σένα
γιατί τα όνειρα φάνηκαν μικρά
και η φορεσιά μεγάλη
τα μέσα μεταφορείς
και οι σκέψεις δεσμώτες
                για σένα.

                10/4/2001

Με υλικά καθημερινά #1

Μικρή τουρίστρια της ζωής
                 χαμογελάς
μα δεν λάμπεις στο πλευρό του,
χαμογελάς με το αστείο
κι ανακαλύπτεις το φαιδρό
στη μικρότητα της ύπαρξής μου
που με μια φούστα φορεμένη
περιπλανιέται στα άγνωστα μυστήρια
          της συντροφικότητας.
Μα εσύ δεν το ξέρεις
              και γελάς
της ζωής τουρίστρια μικρή.

                            10/4/2001

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Παραμύθι #1

Σε έναν τόπο άτοπο και σε ένα χρόνο άχρονο, ή, αν προτιμάτε, μια φορά κι έναν καιρο, ζούσε ένας μονόκερος. Ο μονόκερος αυτός έψαχνε την αγάπη. Την έβρισκε συχνά στα χρώματα. Του ουρανού, της μουσικής, των ματιών, του αέρα.Τη συναντούσε στο "ναι" των παιδιών στην ερώτηση "παίζουμε;". Στα βότσαλα της θάλασσας, στα ξυλαράκια των δέντρων και στα φύλλα τους, στα ζώα και στο περπάτημά τους ή το πέταγμα τους...Τα χρώματα αυτά τον χρωμάτιζαν αυξητικά.'Ωσπου μια μέρα, ένιωσε πως έχασε την αγάπη. Όλα άδειασαν. Έγινε ολόλευκος. Η ματιά του άλλαξε μορφή. Όλα έχασαν το φως που είχαν. Περπατούσε και πετούσε αλλά τίποτα δεν είχε νόημα πια. Οι καθημερινές κινήσεις, οι ομιλίες, οι διαδρομές. Πέρασαν μέρες έτσι... Πίστευε πως τίποτα δεν θα μπορούσε να φέρει πίσω όλα όσα είχε αναγνωρίσει. Και ξαφνικά είδε έναν άλλο μονόκερο. Θηλυκό. Σχηματισμένο με όλα τα χρώματα που είχε αντικρύσει στη ζωή του. Και δεν στάθηκε εκεί. Άρκεσε που οι ματιές τους συναντήθηκαν. Μεμιάς, συνέβη κάτι απρόσμενο. Τα μισά της χρώματα, τα γαλάζια, αυτά τα πολύτιμα που θα μπορούσαν να τον χρωματίσουν, του χαρίστηκαν. Ούτε κι εκείνη, μα ούτε κι αυτός μα ούτε κι εγώ, να σας πω την αλήθεια, γνωρίζω το πώς. Άξαφνα, μέσα σε μια ξεχωριστή στιγμή, έγινε. Τώρα, στο πάντα και στο παντού, περπατούν πλάι-πλάι. Χρωματίζονται κι οι δυο και πάλι μέσα στις μέρες. Χάνονται για να ξαναβρεθούν με όρκο αιώνιας αγάπης την πρώτη τους ματιά. Κι έτσι, περνούν καλά κι όλοι που τους γνωρίζουν, όπως εσείς, καλύτερα. Κι έτσι, γνωρίζοντας τους, φαντάζομαι πως χρωματίζεστε κι εσείς...

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

~Δεκαπενταυγούστιακο 15

Λέξεις που αναζητούν βαρύτητα στο χαρτί.
Σκέψεις που ζητούν καταγραφή.
Όσο εύκολα, τόσο δύσκολα.
Δοκιμή, προσπάθεια, πόνος, έκθεση.
Τα μέσα να γίνονται έξω.
Κάτι αποκόπτεται για να εξωτερικευθεί.
Μια σχισμή και κάτι ξεπετιέται.
Ρωγμή και καρπός.
Πληγή και δόσιμο.

              22/8/2014

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 14

Ο χρόνος να δημιουργεί τόπο
κι ο τόπος χρόνο
κι η ζωή να παρακολουθεί
και πού και πού να ζει
και μετά να προσπαθεί να πει
να καταγράψει
να εκμαιεύσει αλήθειες.
Ζωή - παρατήρηση
Ζωή - συμπεράσματα
Ζωή - αλήθειες
Ζωή - προσπάθεια
Ζωή - προκληση.

                   22/8/2014

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 13

Μάχες μοιρασμένες
σ' όσους αντέχουν
δυναμώματα και νίκες
λαμπερές
ειδωμένα όλα
σ΄ ένα φως
σε μια ακτίνα ελέους
δοσμένη
χαρισμένη
εκτιμημένη
και σήμερα.
Ζωντανοί
και πορεύομενοι
στον Δρόμο
τον μεγάλο.
Όλα τα μονοπάτια οδηγούν
                                       εκεί.

                                     22/8/2014

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 12

Όταν η Στιγμή συμβεί
όλα τα μπλεγμένα θα γίνουν ξεκάθαρα
πριν το ανοιγοκλείσιμο του βλεφάρου
στόματα πολλά θα σωπάσουν
και το αληθινό θα χαρεί
             αιώνια.
Το φως θα λάμψει
κι ό,τι φωτεινό μαζί.
Η πρόθεση κι η πράξη
θα συμφωνήσουν.
Απόδειξη και πειστήριο
          για όλους
για άλλους ουρανούς
            για τον στόχο
                      τον μεγάλο
για την υπέρτατη βίωση της Αγάπης
     κι όταν όλοι φτάσουμε εκεί
              ένα θα μένει
               ελευθερία.

                              22/8/2014

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 11 - Αντί προσωπογραφίας

Δήθεν αδιαφορία και απάθεια.
Ισχυρίζομαι ηρεμία και κατανόηση.
Απομάκρυνση από τα ανθρώπινα.
Ποιός να καταλάβει τί;
Όλα εξηγημένα αλλότρια.
Στα μέτρα του εαυτού.
Δεύτερες σκέψεις ανύπαρκτες.
Η απλότητα παρεξηγήσιμη.
Στέκω και εμμένω.
Κάποτε όλα θα γίνουν κατανοητά.
Αργά, ίσως.
Η πίκρα δίνει τη θέση της στη σιγουριά.
Παύω να αρνούμαι.
Πορεύομαι και δεν εξηγώ.
Παύω και να υπερασπίζομαι.
Οι λόγοι ακούστηκαν δικαιολογίες.
Το μυαλό δεν θέλει να εννοήσει.
Μπλέχτηκε σε δίχτυα πονηρά.
Προχωρώ.
Δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.
Δεν μένω εδώ. Πια.
[Μπορεί να ισχυροποιείται κάτι μέσα.]

                                               22/8/2014

~Δεκαπενταυγουτιάτικο 10

Στιγμές αλλοτινών καιρών
μπλεγμένες με το τώρα
σφήνες παρελθόντος
και μέλλοντος
να ορίζουν ένα παρόν.
Η αλήθεια να στέκει παράμερα
να οριστεί από παιδιά
                        αλήτες
                        ποιητές
                      περαστικούς
                        κρατήρες
                        ψυχές
                        πουλιά
                        έντομα
                    φύλλα στον αέρα
                        σύννεφα
                        αστέρια
               λάμψεις στα μάτια.
Όλα ενώνονται
για να πάνε ψηλότερα
όλοι το γνωρίζουν
και κάποιοι συνεχίζουν να προσπερνούν.
Ως πότε;
Το φως δεν μένει ακατάληπτο.
Κατανοείται με φως.

                22/8/2014
 

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 9

Τμηματική πραγματικότητα
παρουσιασμένη
όπως βολεύει
να εξηγείται.
Η αλήθεια στέκει αλλού.
Η πειθώ χειροκροτεί.
Οι νίκες ανίσχυρες.
Το αληθινό κλαίει.
Η πίκρα παρούσα.
Το φως βρωμίζεται.
Το τέλος γνωρίζει.
Δεν ζητά.
Δεν δανείζεται.
Δεν κομπάζει.
Υπομένει
για να μην χαθεί.

           18/8/2014

~Δεκαπενταυγουστιάτικο 8

Στροφές, πορείες, απομακρύνσεις και πλησιάσματα.
Δρόμος και μονοπάτια.
Όλα να οδηγούν σε Κείνον.
Χωρίς πίεση.
Με νέες αρχές καθημερινές.
Ξεκινήματα κάθε στιγμής.
Με νου στο ποθητό.
Νίκη το πλησίασμα.
Η συνάντηση.
Η κοινωνία.
Ας μη ξεχνάω.
Ας θυμάμαι.
Ας αναζητώ.
Ας προχωρώ.
Ας μοιράζομαι.
Ας δίνω.
Κάτι δικό Του.
Από πάντα.
[Και για πάντα.]
[Για το πάντα.]

                  16/8/2014

Δεκαπενταυγουστιάτικο 7

Αν υποθέσουμε πως οι στιγμές
στέλνονται στην αιωνιότητα
στο φως
και στην αλήθεια
μπορεί κάθε αφορμή
πειρασμού
αλλότριου
να εξυψώνει
οι πτώσεις
να στέκουν
μετέωρες
όλα να γίνονται
φωτεινά
αληθινά
χρυσά
δικά Του.
Απλά
και ταπεινά
χαριζόμενα
και χαρισμένα.
[Το ωμέγα να συναντά το άλφα]
[Το τέλος την αρχή]
[Και το μέσο την αρχή και το τέλος]

                                                   16/8/2014

Δεκαπενταυγουστιάτικο 6 - Δίπολα

Τί στ' αλήθεια μας ορίζει;
Κέρματα που πετάχτηκαν σ' άλλους
καιρούς στον αέρα;
Κόρωνα-γράμματα;
Και κάποια κύλησαν όρθια στον δρόμο;
Ζάρια αλλοτινών εποχών
αργυραμοιβών;
Τύχη-Ατυχία.
Δεν πείθομαι
Και προχωρώ.
Θέλω να ορίζομαι
από κάτι ανώτερο.
Αν-θρωπος.
Άνω-θρώσκω.
Κι αν ψάχνω, να βρω. [Θεό]
Αλλιώς, να οριστώ διαφορετικά.

                                      15/8/2014
 

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Δεκαπενταυγουστιάτικο 5

Καταγράφω για να μοιραστώ
για να θυμάμαι
για να μη ξεχνώ
παρελθόν
παρόν
και μέλλον
όλα ΣΤΙΓΜΗ.
Χαρίζω
όπως χαρίστηκαν
ζητώ
για να δώσω
παίρνω
για να έχω
να δίνω
όπου συναντώ
όπως δόθηκε
σε άλλες συναντήσεις
όπως έμαθα
όπως γνώρισα
όπως ήξερα
ίσως και πριν υπάρξω.
Συνήθεια αρχέγονη
πρώτης ύπαρξης
συνείδησης
εαυτού.
Δόσιμο.
        
15/8/2014
 

Δεκαπενταυγουστιάτικο 4

Στιγμές εναλλασόμενης έντασης
χρωμάτων και αποχρώσεων
περάσματα μυστικά
στο πνευματικό και στο γήινο
με τη πρώτη έκπληξη
και την ένταση να καταγράφεται.
Παρατηρήσεις ανίσχυρες
μπροστά στο βίωμα.
Φως και αλήθειες
και πρωτόγνωρα άλλα
χαρισμένα στιγμιαία
και παρμένα από τα ίδια χέρια
για να ξαναζητηθούν.
Τα "δεν ξέρω"
και οι απορίες λύνονται
κι έρχονται νέες
για πιο πάνω, για πιο πέρα.
Θέλω να ελπίζω. Θέλω και ελπίζω.
Πιστεύω, ολιγοπιστώ, απιστώ.
Τα αφήνω στα χέρια κι αυτά
με τη συμπάθεια τη γνώριμη που συγχωρεί.
Που γνώριζε και τα συναισθήματα αυτά.
Τις σκέψεις αυτές. Τις λέξεις του χαρτιού αυτού.
Πορεύομαι. Αλλιώς.

                                                    15/8/2014