Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Προσωπογραφία #19 ή Ερμηνεία

¨Εστω ότι οι στιγμές μου
έγιναν παιχνίδι στα χέρια σου.
Το νευρικό μου σύστημα
σου παραδόθηκε.
Για λίγες στιγμές.
" Ήταν αρκετές" : θα έλεγες.
Μετά... (;)
Μετά κάθησες αναπαυτικά
κι απόλαυσες έναν νέο θρίαμβο.
Κι η πυρομανία θα φάνταζε
πλημέλημα μπροστά σ' αυτό.
Κι ύστερα... (;)
Κι ύστερα
έμπαινες κι έβγαινες
μικρή ζωή
"ζωούλα" την έλεγα.
Από έξη, από καψοχαρά,
από μίσος, από φθόνο,
θα αγνοώ τί σε όριζε.
Κι όσο θα προσπαθώ
να σ' εξηγήσω
θα ανακαλύπτω νέους γκρεμούς.
Τουλάχιστον σεβάστηκες
την ανία της συνήθειας
που με χαρακτήριζε
αλλά δεν θα σ' έλεγα
πρωτότυπο.

        14/2/10

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Προσωπογραφία #18 ή Εξήγηση

Διάλεγες πάντα τα δύσβατα μονοπάτια.
Χάραξες πορείες απάτητες και για άλλους.
Τώρα συγχωτίζεσαι με αγίους και αγγέλους.
Στέλνεις μηνύματα και χαμόγελα.
Τα βήματα μοιάζουν τώρα καθαρά.
Κι ό,τι φάνταζε δυσνόητο κατανοητό.
Άνοιξες δρόμους και χαζεύεις σιωπηλά
νέα αδράχτια στιγμών αιωνιότητας.
Χάρισες, πήρες, έστειλες, έκλεψες, ένιωσες.
Και λίγα λόγια ερμηνείας ζήτησαν μελάνι και χαρτί.
Στο σήμερα και στο εδώ.

                         7/6/14

Προσωπογραφία #17 ή Βάση

Σε συναντούσα σπάνια.
Στιγμές λιγοστές. Χαρισμένες.
Κρατώ τη βάση της αγάπης
που ενυπήρχε κάτω από κάθε άλλο
συναίσθημα.
Όποιο κι αν ήταν αυτό.
Όλα τα διαπερνούσε.
Το αναγνωρίζω και ελπίζω, απλά,
κάποτε να το μιμηθώ.
Δεν θέλω να το αποδόσω στη μητρότητα
γιατί θα το λιγοστέψω.
Το κοιτώ και προχωρώ.

                    13/5/14
 

Προσωπογραφία #16 ή Σημαδούρα

Ήσουν σημείο αναφοράς σαν σημαδούρα
στο πέλαγος.
Βράχος ακλόνητος για κύματα που έσκαγαν
κι ημέρευαν.
Κάποιοι επιχείρησαν να το κλέψουν όλο αυτό.
Κάποιος κατηγόρησε πως θα μπορούσα να το
κάνω εγώ.
Μαθαίνω να δέχομαι το άδικο
που με συνδέει με τον Αδικημένο.
Δεν πειράζει.
Θέλω μόνο να σε ξαναντικρύσω αγέρωχη.
Αυτό μόνο.

                                      13/5/14

Προσωπογραφία #15 ή Αποκαθήλωση

Γύριζες στο σπίτι απ' έξω.
Ήξερα τη παρουσία σου.
Οι κινήσεις σου ήταν ταπεινές.
Έλεγαν: " ο πειρασμός είναι ελάχιστος".
Μίκραινε κοντά σου, εξαφανιζόταν.
Γνώριζες να ζεις μεστά.
Ή, έτσι νόμιζα.
Έδινες αξία στις ώρες με τον δικό
σου τρόπο.
Μάθαινες απλότητα.
Μεγάλωσα και τα επαναπροσδιόρισα.
Τα έβγαλα από το βάθρο για τα καλά.
Για τη πραγματική του αξία.
Τώρα βλέπω καθαρότερα.

                   9/7/14

Προσωπογραφία #14 ή Τουλάχιστον τετραδιάστατος

Πήρες τις αποστάσεις σου.
Έγινες παρελθόν, απόσταση, ανάμηνηση.
Δεν φαντάστηκες πόσο έγραψες μέσα.
Βαθιά. Καρδιά ή ψυχή, δεν γνωρίζω.
Σχηματίστηκες πριν γνωριστείς
και μορφοποιήσε κι αφότου έφυγες.
΄Ετσι κι εγώ, έτσι κι εσύ.
Κάπου μοιάζαμε, κάπου διαφέραμε.
Τί σημασία να έχει, πλέον.
Και για ποιον;
Συναντήσεις, περάσματα, στιγμές,
αρώματα, χρώματα,
όλα δίνουν και παίρνουν.
Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;
Και ποιος να μετρήσει;
[Ο χρόνος μήπως σαν εξωτερικός παρατηρητής;]

                                                1/7/14

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Προσωπογραφία #12 ή Σκίτσο

Τριήμερο περπάτημα πάνω από δρόμους,
ενθουσιασμός ή έρωτας
κι από ποια μεριά;
Χρόνος πολύ μετά,
αναρώτηση...
Γύρος θριάμβου σε στέκια
και θεωρία διαδιδόμενη
με μένα άρμα.
Δάνεια και στιγμές
για παιδικό μυαλό
και καρδιά νεανική.
Κι έπειτα εμπιστοσύνη
απόλυτη.
Μ΄ 'ενα τηλεφώνημα πένθους
στο μυαλό
να ορίζει τη σκηνή
κι έπειτα τριήμερα.
Αλλαγή
Προσαρμοστικότητα
Ευελιξία
Υποκρισία
Ψέμα
Αληθινό
Ηθοποιός
Κομπάρσος
Εσύ.Εγώ.Τί απ΄ όλα;

                     25/9/14

Προσωπογραφία #13 ή Κάτι

Όριζες κινήσεις, τρόπο και συναίσθημα.
Με το δευτερόλεπτο.
Σού΄δωσα Θεό, παράδεισο, συγχώρεση.
Τα προσπέρασες
και τα μετέστρεψες.
Παραινέσεις αμέτρητες.
Άγγιζαν το άπειρο.
Τίποτα να σε γυρίσει πίσω.
Αδιαφορώ, περιφρονώ, δεν ξεχνώ.
Προχωρώ
με όλες τις στιγμές ανελευθερίας.
Κάποτε όλα θα εξηγηθούν.
Σε μια ολόφωτη στιγμή.
Θα βρίσκεσαι στο φως
που τόσο πολέμησες;
Ελπίζω.

             25/9/14

Προσωπογραφία #11 ή Φιλικά

Έμοιαζες στέρεος πάντα. Σχεδόν τρομακτικά.
Πολεμούσες τον κοινό εχθρό με τον δικό σου τρόπο.
Δεν το κατανοούσα. Προχωρούσα. Προσπερνούσα;
Σε βρήκα αργότερα μπρος μου.
Ζήτησες περισσότερα από όσα είχα να δώσω.
Αναρωτήθηκα στιγμιαία αν τα είχα.
Μετρήθηκα. Το όχι ήταν ξεκάθαρο.
Ποιος πόνεσε περισσότερο
επέτρεψέ μου να το γνωρίζω βαθύτερα.
Ο χρόνος, η απόσταση, η στιγμή, ό,τι κουβαλήθηκε
αρνήθηκε.
Φιλικά, λοιπόν. Προχώρα. Μη προσπεράσεις.

                                      7/6/14

Προσωπογραφία #10 ή Ξανά

Θυμάμαι λίγα. Όχι λιγοστά.
Την αγκαλιά. Κι ότι με μύριζες
για να με νιώσεις.
Γινόσουν/ Ήσουν η αγκαλιά.
Όλου του κόσμου. Η αγάπη.
Έτσι ήταν. Έτσι πίστευα.
Έτσι μάθαινα. Έτσι ήξερα.
Έτσι είναι ξάνα. ΄Ετσι πιστεύω ξανά.
Έτσι μαθαίνω ξανά. Ετσι ξέρω ξανά.
[Σ΄ αυτή την αγκαλιά θέλω να ξανάρθω]
Ξανά.

                             28/4/14
 

Προσωπογραφία #9 ή Μήδεια

Τα βελούδινα ηχοχρώματα
τα έδινες προς παρατήρηση.
Μαζί και μαχαίρια και γυαλιά.
Τα κράτησα; Τα πάτησα;
Κι έμεινες με συγκαταβατικές φράσεις
-αμνήμων οργανισμός-
να εξηγείς παρελθόν, παρόν
κι αν μπορούσες κι εσύ, και μέλλον.
Δεν γνωρίζεις στην ουσία τί σκότωνες.
Κι ίσως δε θα μάθεις
προστατευμένη σε έναν κάλυκα.
Κι η σφαίρα πιστευτή γίνεται
για νέα στήθη.

               28/4/14

Προσωπογραφία #8 ή Γλύκα

Σε ανύποπτες στιγμές σχεδίασες
τη γλυκύτητα του καρπού που γεύτηκες
στα δικά σου χείλη
να κομματιάσεις
για σκυλιά.
Τον δάγκωσαν και τον έφτυσαν.
Προβλέψιμο.
Κι εσύ έμεινες με τον πόνο
της κίνησης της κοπής
να λαμπυρίζει
κάτω από το φως
ενός άλλου ήλιου.
Λυπάμαι.
Προχωρώ.

         28/4/14

Προσωπογραφία #7 ή Ένας γραμμικός άνθρωπος

Ζούσε σ΄ ένα ζωντανό τώρα.
Παρελθόν και μέλλον δεν τον αφορούσαν.
Είχε, βέβαια, μνήμη και όνειρα.
Στο τώρα.
Έμενε στη στιγμή
και ανταμειβόταν.
Εκλεινε διόδους
κι ας γνώριζε
τί υπόσχονταν.
Υπήρχε σ΄ένα αέναο τώρα
μ΄ένα εσωτερικό χαμόγελο
που κανείς δεν μπορουσε
να κλέψει
και πορεύοταν
ήσυχος
και βέβαιος,
ο γραμμικός άνθρωπος αυτός.

                        16/2/14

Προσωπογραφία #6 ή Σχεδόν περαστικός

Σε είδα βιαστικά στον δρόμο.
Εκεί που συμβαίνουν μικρά και μεγάλα.
Περπατούσες με μια ευγένεια άλλης εποχής.
Σαν ένας χορός να τύλιγε τα βήματά σου
στο πεζοδρόμιο
ή να ήσουν πρωταγωνιστής σε κάποιο
άγραφο - για την ώρα - βιβλίο.
Ή, τίποτα, απ΄τα δύο.
Ήξερες να σέβεσαι τον εαυτό σου
και τον κόσμο που σε περιέβαλε.
Είχες βρει τη θέση σου. Σεβασμός, λοιπόν.

                                           13/5/14

Προσωπογραφία #5 ή Σαν έρωτας

Σε γνώρισα.
Δεν σε αναγνώρισα συντροφικά.
Δε πείστηκα.
Εγινε με τον καιρό.
Σταμάτησες την ετοιμότητα του δοσίματος
με μια φράση
που δεν άκουγα
καιρό.
Τότε έκλεινες λογαριασμούς
παρελθόντος.
Μάγεψες κάποιες μέρες μου.
Απάτη ομορφιάς, θα έλεγα μετά.
Σε αναγνωρίζω σαν κομμάτι
της ζωής μου.
Σαν έρωτα, που δεν ήσουν.
Μόνο σαν συνδιασμό όλων των συναισθημάτων.
Αυτό, τουλάχιστον, στο χρωστώ.

                                   30/3/14

Προσωπογραφία #4 ή Άγνωρο

Δεν ξέρω τί πήρες και τί έδωσες.
Ποια σύμβαση ανταλλαγής
            υπονοήθηκε.
Ποια σκαλιά φιλίας
                περπατήθηκαν
                         μαζί.
Τί αντικείμενα δοσμένα
έγιναν κάτι άλλο.
Ποιες πράξεις σταματήθηκαν.
Και γιατί. Αγνοώ.
Και σταματώ εδώ.
           
                1/4/14

Προσωπογραφία #3 ή Προσπάθεια

Μετέωρος και συνάμα στέρεος
σε έναν άλλο ουρρανό
περπατάς ανάμεσα σε στιγμές
αέρινα
νερένια
πύρινα
και χωμάτινα
δίνεις
και παίρνεις τα ελάχιστα
σαν να παρατηρείς τα ανθρώπινα
τα αιώνια
από την αρχή του χρόνου
της ζωής
των υπάρξεων
αφήνεις απορίες
και πορείες νέες
αποχωρείς σαν να δίνεις το παρών
και βρίσκεσαι εδώ σαν να απουσιάζεις.
Δεν εξηγώ. Προσπαθώ.

                       29/3/14

Προσωπογραφία #2 ή Μορφή αλλοτινών στιγμών

Παρουσιά δοτική.
Δήλωση χώρου
με καπνό και άρωμα.
Κινήσεις και σώμα
όλα στον χορό
του άλλου.
Συνείδηση και χαρακτήρας
ακέραιος.
Στοιχεία για ανασυγκρότηση.
Αργότερα στην ζωή.
Και λίγες λέξεις
πλάι-πλάι
σκιαγραφούν
μορφή αλλοτινών στιγμών.
Νεότερης ύπαρξης. Υπήρξες.

                    31/3/14

Προσωπογραφία #1 ή Προσέγγιση ποίησης

Τάξη σχολική.
Μεταφέρομαι και πάλι.
Μυρωδιές και αισθήσεις
σιγουριάς.
Ζωή στέρεη.
Πρώτες προσεγγίσεις μάθησης.
Ήχοι ποίησης.
Αναγνώσεις γραφής
από χείλη με χρόνο
και σιωπές.
Κι ένα ευχαριστώ.
Καθυστερημένο.

               30/3/14

Προσωπογραφίες της μνήμης

Τοπία της βροχής.
Αδιαφανή.
Θολά της μνήμης.
Ξεκινώ να εξιστορώ.
Να αξίζει η καταγραφή, λέω.
Το μελάνι, το χαρτί.
Ζωή παλιά
    ανασύρεται
και ζητά ζωή ξανά.
     Ξεκινώ.
    
          30/3/14