Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Βιαστική καταγραφή ή Καθημερινό χρονογράφημα

Με το μυαλό στις διαδρομές, κυρίως ή μόνο στις εσωτερικές ή έτσι να λέμε, στο πλάι τσιγάρα και κόκα κόλα για συνοδεία μεταίχμιου ανοίγματος-κορύφωσης παρουσίας ήλιου που σήμερα απουσιάζει επιλεγμένα - λέμε - όπως χθες για να μας προετοιμάσει - λέει - για φάτνη, χνώτα και τη πρώτη ζεστασιά. Με τρεις σταγόνες χιονόνερου να υπόσχονται λευκό τοπίο - ασορτί με το κλίμα  που δε βρίσκεται αλλά ανακαλείται σε παιδικές αναμνήσεις παρακολούθησης ταινίας και... την καρδιά..; Περίεργα ζωντανή με άξαφνους χτύπους υποτιθέμενης κατανόησης μετά από απρόσμενα στάδια τσαλακώματος και αποστράγγισης. Που συνέβη άρα επετράπη. Με το μυαλό κάπως να αναγνωρίζεται στα βασικά. Με το σώμα, πέρα από τις τυπικές αυξομειώσεις, να φαντάζεται την αποδοχή της δικής του ύπαρξης. Στιγμιαία για να ξεχαστεί ή να ξεχάσει άρα να ανατρέψει ή να ακυρώσει τις τόσες στιγμές. Που έφτιαχναν επιλογές άρα πορεία άρα ζωή. Που αντιστοιχεί σε τρία γράμματα αλλά και η βασικότερη αριθμητική δε μοιάζει να βοήθησε ποτέ. Ούτε για τη παραπομπή των τριών άλλων γραμμάτων πάνω σε πλάκα. Τότε, όπως τώρα, θα έχουν και θα βρίσκουν το δικαίωμα να εξηγούν όλοι κάτι εκτός από τον εαυτό τους. Αλλά κι αυτό θα αναγνωστεί σαν μια άτοπη παρατήρηση. Που δημιουργείται για να ακυρωθεί. Σαν εκείνα τα αυτοκαταστρεφόμενα μηνύματα ανάθεσης αποστολών σωτηρίας. Ή, όλοι οι συνειρμοί έχουν μια βάση. Όπως και κάθε σκέψη και η ακραία απλότητα κάθε ερώτησης. Όριο η έκταση του χαρτιού. Σταματώ.

                                                                                                                                     23/12/2016 

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Νικημένος

... Να νιώθεις
      νικημένος (ηθελημένα)
      απ' ό,τι
      αληθινά
     επιτρέπεις
          να σε
       ξεπερνά...

                   18/12/2006

                             (μ. ακρόαση λέξης γαρουφαλόσκονης)

Τώρα...

Τώρα... που όλα τα πριν και τα μετά γίνονται ΕΝΑ.

                                                                 (για το παραπέρα - μόνιμα και στέρεα - ΚΑΠΟΤΕ)
                                                                                                                        
                                                                                                                                     18/12/2016

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ξέμπαρκος στίχος...

Αν η σημερινή είναι η μέρα των μεγάλων ρουφηξιών σημαίνει πως θ' ακολουθήσει η μέρα των μεγάλων εισπνοών;

                                                                                                    (καθ' οδόν) 11/7/2009

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Εσύ

Χρόνια θα άκουγες τις παύσεις
για να είχες γεμίσει μουσική.

                            28/11/2016

Εγώ

Χρόνια θα διάλεγα τη σιωπή
για να είχα γεμίσει λέξεις.

                             28/11/2016

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Η μη απάντηση

Αν μπορεί να οριστεί
   μια γλυκιά αναστάτωση
 για να
         ξεμπερδευτούν
             τα μπλεγμένα
                στιγμιαία
        για να υπάρξουν
             και πάλι
         θεληματικώς.
    Καταντά συνήθεια.
Που αποτρέπει τα αληθινά.
Όλα συνηθίζονται στ΄ αλήθεια;
Θέλω να μην
                 είμαι
                     η απάντηση.

                               26/11/2016

Δήθεν κατανόηση

Αναγνώσεις
      κι ερμηνείες
             σε δήθεν
         κατανόηση.
     Η πρώτη
        καθαρότητα
           υπαρκτή
              μα
       αγνοημένη.
   Προσπερνάται
           σαν
        παιδικό
           γέλιο
            ή
   αντανάκλαση.
       Ακτίνες
   που φέγγουν.
      Ενοχλούν.

         26/11/2016

Αφουγκράζομαι... ή έστω...

Ανάμεσα σε κέρματα,
          βυθίσεις
         και ήχους
          σταματώ
  κι αφουγκράζομαι
           για λίγο.
     Ένα χαμόγελο
          παλεύει
    να σχηματιστεί
          για να
     ξανασβήσει.
  Αρχή και τέλος.
      Συνέχεια.
      Έννοιες.
        Νους.
       Καρδιά.
          Ζωή.

           26/11/2016

Συναντιόμαστε;

Αν καταργήσουμε
              τον χώρο
                  και
             τον χρόνο
              ανάμεσα
            στα άυλα,
          συναντιόμαστε;

                      18/11/2016

Ελπίδα ή και όχι...

Αν η προοπτική
      του διάφανου
        δεν υπάρχει
         είναι σαν
      να ισοδυναμεί
          με την
      κατάργηση
          της
       ελπίδας.

             18/11/2016

Περίπου παρατήρηση

Αν το μη ορατό
    αποτελεί υλικό
       τότε είναι σαν
         να έχει υπάρξει
              ό,τι μας
               έχει ενώσει.

                     18/11/2016

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Ορισμός λόγου

Θα ήθελα ο λόγος
    να φέρει τα νοήματα
  χρωματισμένα με
      έναν τόνο
          αδιαπραγμάτευτο
       συγγενή
         με το
           φως.
Ως τότε, γράφω με μαύρο μελάνι
                     σε λευκό χαρτί.

                                 28/11/16

Παρακάτω...

Όταν τα σκαριφήματα
           λόγου
        αδυνατούν
              να
      μεταφράσουν
        τις κινήσεις
         μολυβιού
         παιδικών
       ζωγραφιών,
     απ΄ το θάμβος
              της
           ματιάς
          και την 
         έκπληξη
            του
      απρόσμενου.
Κι αν κάτι κατανοείται,
               αμφισβητείται
     για να συναντηθεί παρακάτω.

                             28/11/16

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Αντί δήλωσης

Η γραφή, ο ρυθμός της ζωής, οι εσωτερικές συνομιλίες, ο λόγος συναντιούνται από την αρχή. Μια αφορμή αρκεί για να ξετυλιχθούν εικόνες, αισθήσεις, ήχοι που παρέμεναν να ζυμώνονται. Κι έχεις απλά υλικά (χαρτί + μελάνι) για να χρωματιστούν νέες στιγμές. Και το μοίρασμα, ή έστω η πρόθεσή του, παρών. Το αρχικό έναυσμα κίνησης προς τα έξω δε μπορεί να αλλοιωθεί και, ουσιαστικά, να παρερμηνευθεί ό,τι κι αν μπορεί να προστεθεί ή να αφαιρεθεί. Και μένει η ελπίδα της κατεύθυνσης της κίνησης από την ολόλευκη πηγή σε μια νέα.

                                                                                                                                18/5/2015 

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Ως το τέλος...

Ασκήσεις επί χάρτου,
σκέψεις που γίνονται ύλη,
διαδρομές
   γνώριμες και μη.
Ακροβασίες και ισορροπία,
πορεία και πέρασμα
να χρωματίζεται ξανά
     με ίδια χρώματα
μα άλλες αποχρώσεις.
Αφήνομαι
     περιορίζομαι
  ανακαλύπτω
   προχωρώ
για το παρακάτω.
Κοιτάω μπροστά.
Βρίσκω παρελθόν, παρόν, μέλλον.
Ξαφνιάζομαι
   μα δε λέω να φοβηθώ.
Διστάζω
   και προσφέρω.
Κάτι που φαντάζει λίγο.
     Ή, μικρό.
Ας πολλαπλασιάζεται.
    Ως το τέλος...

                  19/5/

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Μια υπόθεση

Ας υποτεθεί πως μια μέρα
  γίνονται όλα προφανή
      και ξεκάθαρα
πλημμυρισμένα από το
   αρχέγονο φως τους
Αφημένα να βλέπονται
          λαμπερά.
Κι η πορεία των ημερών
          ως εκείνη
         ανηφορική
           πλούσια
           όμορφη.
Με μια σκέψη σαν κι αυτή
          η αναμονή
 στηρίζει το κουράγιο
   κι η ελπίδα
       γίνεται
         απέραντη.

                   18/5/2015

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Άγνοια

Ένας τσίγκινος ρυθμός βροχής
                χτυπούσε έξω
            από το παράθυρό της
             εκείνη τον αγνόησε
        ξάπλωσε όπως κάθε βράδυ
        ένιωσε την μικρή καμπάνα
              ησύχασε προσωρινά
          ή έτσι θεώρησαν όλοι
                    κοιμήθηκε
            - μπορούσε ακόμη -

                                  28/12/2013

Σκιά

Βρέθηκε στην έρημο. ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο, ούτε δέντρο, ούτε πέτρα. Καμμιά συντροφιά. Έμεινε να παρατηρεί τη σκιά του.

                                                                                                                               28/12/2013

Σχήμα...

Όλα ακαθόριστα. Κάτι μέσα του ακόμη μιλούσε για ένα σχήμα που εκείνος έπρεπε να δώσει.

                                                                                                                                28/12/2013

Αξία στιγμών;

Είχαν περάσει πολλά δευτερόλεπτα παρατηρώντας τη σύμβαση της σιγουριάς των λεπτοδεικτών για να συνειδητοποιήσει - και αν - την αξία των στιγμών.

                                                                                                                    28/12/2013         

Παρομοιώσεις;

Κάποτε θαύμασε το αντανακλαστικό της αράχνης. Τώρα έβρισκε φτηνή την παρομοίωση της εργατικότητας των μυρμηγκιών.

                                                                                                                     28/12/2013

Μικρή ιστορία...

Περπατούσε ώρες στη μπόρα
                  ώσπου έγινε  βροχή
                 κρύφτηκε στις σταγόνες
                        όριζε τον ρυθμό
                 δεν είχε τίποτα άλλο να πει
                                 σώπασε.

                                               28/12/13

Παρεξήγηση;

Ο άνθρωπος που μπορεί να παρεξηγήσει μια σιωπή ή ένα νεύμα μπορεί να παρεξηγήσει, ή καλύτερα, έχει ήδη παρεξηγήσει τα λόγια σου.

                                                                                                                            28/11/1999

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Διάφανη προέκταση

... κι ήταν σαν
            το παραμικρό
              να έφτιαχνε
               έναν άλλο κόσμο
                   τόσο αληθινό
                     όσο και αόρατο
                       βαθιά και βέβαια
                         κάπου και κάποτε
                                                αλλού...

                                                       16/11/16         

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Κάποτε...

Κάποτε...
που και οι λέξεις έδειχναν να έχουν νόημα...

                                                                  12/11/16

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Κι έμενα εδώ... #2

Κι έμενα εδώ...
       να απορώ
πώς μπερδεύεται
       η ανάγκη
με την αγάπη.

             5/11/16

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Σχεδόν χρηστικό

Σας συναντώ
                 καθημερινά
προσπερνάτε βιαστικά
δε χαμογελάτε ενώ μπορείτε
δε μιλάτε ενώ θα θέλαττε
χωρίζεστε
ενώ αγνοείτε τον λόγο.
Όσα μας ενώνουν
             δε παύουν.

                       15/10/16

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Αντί Ιστορίας #11

Τον μάθαιναν - λέγανε - τη Ζωή. Ξεμάθαινε αυτή της καρδιάς που ξεπερνούσε του νου. Θα ήταν, έστω για όσο, η νέα του πορεία.

                                                                                                                        Οκτώβρης 2016

Αντί Ιστορίας #10

Τα περισσότερα που έγιναν Ζωή δικαιολογήθηκαν ως αναμενόμενα. Δικαιολογημένα αλλότρια συνεχίζονταν. Κάποιος θα μπορούσε να διηγηθεί τα γεγονότα διαφορετικά. Οι περισσότεροι θα εκπλήτονταν για λάθος λόγους.

                                                                                                          Οκτώβρης 2016

Αντί Ιστορίας #9

Προέταξε την ύπαρξή του. Κανείς - με μια εξαίρεση - δε το περίμενε. Κι έτσι σχεδό τίποτα δεν έγινε πιστευτό.
                                                                                                                    Οκτώβρης 2016

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Οκνηρία - Ένα θανάσιμο αμάρτημα

Υπολόγιζε να κάνει τις καθημερινές λειτουργίες του με τις λιγότερες δυνατόν κινήσεις. Μέτραγε τα λόγια, τις σκέψειςς, τις πράξεις του. Κάποιοι τον είπαν ταπεινό άνθρωπο ως άγιο, κάποιοι ύποπτα περίεργο. Θα ασχολιόταν με όλα με μέτρο. Δικό του. Προσωπικό άρα και ανεξήγητο. Θα συμπεριφερόταν σε όλους ελεγχόμενα δηλαδή και δύσκολα. Τα απλά του θα ήταν περίεργα και τα περίεργά τους απλά. Όπως σε όλους. Με μια εξαίρεση. Ένα πάθος. Ζωής. Την αεργία. Συναντήθηκε νωρίς μαζί της. Από το στήθος της μάνας του. Τον αναίσταινε με το γάλα της κι αυτός μαραίνοταν. Από τα λόγια του πατέρα του. Του μάθαινε τη ζωή κι αυτός τη ξεμάθαινε. Ώστε, έφτασε η μέρα. Μια μέρα, πολλές πριν. Ακινητοποιήθηκε. Σαν να μην είχε νόημα καν να αναπνέει.Το σώμα δέχτηκε να παύσει την αναπνοή. Κι έτσι, βαρετά, έφυγε.

                                                                                                                Οκτώβρης 2016 

Κι έμενα εδώ... #1

Κι έμενα εδώ...
... κι είχα μια ψυχή
      εμπλεκόμενη. Παντού.

                                   19/10/16

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Κρεμάστρα του κόσμου

Εσύ, ένα όνειρο πρωϊνό
που ήρθε να σκεπάσει
το χειμωνιάτικο φεγγάρι
που είχαμε κρεμάσει το παλτό μας

                                      30/4/1999

Ίσως εγώ...

Είναι πολλά που  αυτά που θέλω να σου πω,
μα πολύ λιγότερα αυτά που ακούς απ΄ όσα
σκέφτομαι.

                                           18/1/1999

Φυσαλίδα

Σχημάτισε έναν κύκλο και κλείσε μέσα του τις σκέψεις σου.
Δως του τη μορφή φυσαλίδας
και διωξ' την μακριά με μια σου πνοή.

                                                         ~1997

Ταξίδι

Το ταξίδι τελειώνει. Κι έρχεται η ελπίδα ενός καινούργιου για να σε κρατήσει ζωντανό. Οι βαλίτσες έτοιμες, μια και ποτέ δεν άδειασαν και το σώμα κι αυτό έτοιμο να μεταφερθεί όπου η μοίρα επιλέξει.

                                                                                                                                                    ~1999

Θέατρο

Τα προσωπεία θα πέσουν
άπλετο φως στους ψεύτες
πρόσωπα χαλασμένα
ανήμπορα να σταθούν
μπροστά σε (γυμνούς) καθρέφτες.

Η παράσταση τελείωσε
η αυλαία έπεσε
τα χειροκροτήματα έπαψαν
φωνές θαυμασμού στα παρασκήνια...
                                                  ...και πάλι

                                                        31/1/1999 

Πώς βλέπεις;

Κλείσ' τα μάτια σου και κοίταξέ με.
Τι βλέπεις; Άνοιξέ τα και κοιμήσου.
Με βλέπεις; Ξύπνα. Μη τα κλείσεις μπρος
το φως. Πώς βλέπεις;

                                               ~1999

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Τώρα... #2

Τώρα... που ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα για να δείχνει πως είναι γεμάτος και για κάποιον άλλο θα ήταν σαν να είχε παγώσει.

                                                                                                                   11/10/2016 

Τώρα... #1

Τώρα... που ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να υπερασπιστεί όλη τη ζωή.

                                                                                       11/10/2016

Συνομιλία

- Τσουπ!
- Τσουφ!
....................................... αχ!
-Τσουπ!
- ~ (χαμόγελο)
.......................................αχ!
- Τσουπ!
- ............ (περιφρόνηση)
.......................................ωχ!
- Τσουπ!
- Βαριέμαι.
- Απ' αυτό φαίνεται πως μου μοιάζεις.
- Τι;
- Να προτείνω κάτι;
- Σαν τι;
- Κάτι για να μη βαριέσαι.
- Ακούω.
- Να κοροϊδεύεις όπως εγώ και να γελάς.
- Κι είναι χαρά αυτή;
- Δοκίμασε.
- Βαριέμαι.
- Ωραία. Θα παρουσιάζεις το οτιδήποτε αλλιώς και θα πείθεις.
- Και τι είναι αυτό;
- Η πηγή της χαράς.
- Βαριέμαι.
- Καλά. Θα προτείνω κάτι άλλο. Να στρέφεις το ενδιαφέρον των άλλων κάπου και να το διασκεδάζεις με τη ψυχή σου.
- Αν γνώριζες τι είναι ψυχή για μένα δεν θα πρότεινες κάτι τέτοιο.
-Ωραιότατα. Θα σπέρνεις λογισμούς σε δύο και τρία σημεία ταυτόχρονα ή και όχι. Και θα πέφτεις κάτω απ΄ τα γέλια.
- Άκουσες ποτέ πώς ηχούν τα δικά μου γέλια;
- Κορυφαία πρόταση. Θα μπερδεύεις και θα ξεμπερδεύεις καταστάσεις κι έτσι ,να, τα γέλια.
- Αν είχες φανταστεί να κατρακυλήσεις στον ήχο ενός γέλιο κάποιου, θα γνώριζες τι είναι αληθινή χαρά.
- Ωραία. Τα απορρίπτεις όλα. Που βρίσκεις τη χαρά;
- Μόνο στο μοίρασμα του κόσμου Του που διαχωρίζεις. Και τώρα φύγε. Αρκετά μιλήσαμε.
- Φεύγω. Θα έρθω ξανά όταν θα βαρεθείς και πάλι, ή κάτι που θα μου μοιάζει θα με φέρει κοντά.
- Τώρα ξέρω πως είσαι ο μόνος ανάξιος συνομιλητής. Και κάτι ακόμα πριν φύγεις, έρθεις ή ό,τι θεωρήσεις ότι κάνεις Δεν θα με βρεις υπερασπιστή σου μια και φροντίζω να κάνω τον αντίπαλο του εαυτού μου για να μη θεωρηθώ συνήγορός σου. Αντίο.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Φιλία

Τα αθροίσματα όσων διαιρούν
τους φίλος είναι ίσα
Πότε θα προστεθούν
όσα μας μετρούν;/
Πότε θα προσθέσουμε όσα μας διαιρούν;

                                              ~2003

Φεύγοντας...σχεδόν πάντα

Δεν τα μπορώ τα σίγουρα
φοβίζει το απόλυτο
λυτρώνει η αμφισβήτηση
προσκυνώ τη περηφάνια
και φεύγω

              14/4/2003

Τοπίο θαλασσινό κι αέρινο

Τα στολίδια άχρηστα πια
η ζωή με φώναξε έξω
πήγα να τη βρω
Τα ψέματα αστεία
ο ουρανός μου έγνεψε
το χέρι του να πιάσω
Οι λέξεις ανίσχυρες
η θάλασσα με κάλεσε
μαζί της να ενωθώ ξανά

                  12/4/2003

Μια ιστορία (αναζήτησης εαυτού)

Κάποτε κάποιος ξεκίνησε να βρει τον εαυτό του. Σκέφτηκε, λοιπόν, να ρωτήσει όλους όσους ήξερε και δεν ήξερε να μάθει. Ξεκίνησε έτσι και με όποια ευκαιρία του δινόταν, ρωτούσε. Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια. Νόμισε πως είχε μάθει αρκετά. Όταν το ξανασκέφτηκε, όμως, είδε πως δεν ήταν τόσα όσα αρχικά θα ήθελε. Σκέφτηκε πως το καλύτερο που θα' χε να κάνει είναι να ρωτήσει πού θα μπορούσε να μάθει κι άλλο. Έτσι κι έκανε. (Ρώτησε και) του είπαν ότι η Γνώση είναι συγκεντρωμένη στις βιβλιοθήκες. Τα βιβλία είχαν πολύ σημαντικά πράγματα γύρω τους και θα ήταν καλό να διαβάσει. Ξεκίνησε και άρχισε να πηγαίνει σε βιβλιοθήκες, να διαβάζει, να μαζεύει γνώσεις και πληροφορίες. Πέρασαν χρόνια για να γυρίσει τον κόσμο επισκεπτόμενος βιβλιοθήκες. Κάποια στιγμή κουράστηκε ή, σωστότερα, το καλοκαίρι δεν τον άφηνε να συγκεντρωθεί στο διάβασμά του. Πήγε σε μια παραλία, έστησε τη σκηνή του και μύριζε τις μυρουδιές της θάλασσας, άκουγε τον αέρα, έπιανε στις χούφτες του την άμμο. Ένα βράδυ ο ύπνος τον επισκέφτηκε δίπλα στη φωτιά που είχε ανάψει (για να φέγγει για συντροφιά). Όταν ξημέρωσε και ο ήλιος βγήκε ψηλά, ξύπνησε και σκέφτηκε : " όλα όσα έψαχνα για να καταλάβω τον εαυτό μου ήταν δίπλα μου μα δε τα έβλεπα. ο αέρας, η θάλασσα, η γη, η φωτιά. Ήταν δίπλα μου μα ήμουν τυφλός. Δεν ήξερα πώς να το βρω ποιος είμαι θα ήταν τόσο απλό. 

                                                                                                                                         27/3/2003

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Το δικό μου αν

Αν δε μπορείς να λύσεις, μη δένεις.
Αν δε μπορείς να χτίσεις, μη γκρεμίζεις.

                                             

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Σαν αυταπάτη

Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου. Τον κατακρεουργούσα και τον έραβα πρόχειρα-πρόχειρα. Υποχρεωτικά. Υπήρχαν κι άλλοι που παρατηρούσαν την ύπαρξή μου.

                                                                                                                          30/8/2009 

Της δύσης το ξημέρωμα (λίγο πιο στέρεο ποίημα)...

Στου κόσμου το γόητρο
μόνη πορεύομαι
σε χώρο μακρινό κι ανέγγιχτο
τώρα περπατώ
τα βήματά μου στάχτες τα ακολουθούν
και τον ήχο τους σβήνουν τα όνειρά μου

Τις λέξεις και τις πράξεις μου λάθη τις κυβερνούνε
κι όταν φοβούνται να το πουν
κλαίνε μα δε λυπούνται
ανίσχυρο το χέρι μου
αδύναμο το κορμί
του νέου κόσμου μυστικά
τώρα με καρτερούνε

Ο πόνος και ο χρόνος δάσκαλοι βιαστικοί
κρυφά μου λεν μηνύματα
ανείπωτα (μου) στέλνουν σήματα
μ΄ αυτά με προσπερνάνε

Το μυαλό δυνατό
κι η ψυχή ανοικτή
μα όλα αυτά δεν αρκούν
να μου λύσουν το χρησμό

Το χρησμό που μ΄ άφησε
σαν ευχή στο χέρι
της δύσης το ξημέρωμα
που μόνο αυτό/ή το ξέρει.

                    25/8/2002

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Κάποτε... #7

Κάποτε... που ένα νεύμα θα περιέκλειε όλη τη πρόθεση ζωής...

                                                                                    8/10/2016

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Το κορίτσι που κοιτούσε ψηλά - Παραμύθι

Σε μια πολιτεία με σπίτια χαμηλά ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους ήταν κι ένα κορίτσι που κοιτούσε ψηλά. Κοιτούσε ψηλά κι αφηρημένη συχνά σκόνταφτε. Σε πέτρες, στο πεζοδρόμιο, πάνω σε άλλους. Ευτυχώς γι' αυτήν, όχι πάνω σε κολώνες.
Κοιτούσε ψηλά και πολλοί αναρωτιούνταν τι κοιτούσε. Δεν την ρωτούσαν. Κοιτούσε, λοιπόν, τα βαμβακένια σύννεφα του ουρανού, τα αστέρια όταν τα πολλά φώτα της πολιτείας δεν ήταν έντονα, το φεγγάρι όταν γέμιζε και άδειαζε, όλα τα χρώματα της αυγής και του δειλινού και πότε-πότε, πράγμα σπάνιο, κάποιο ουράνιο τόξο.
Μια μέρα καθώς κοιτούσε ψηλά της ήρθε μια ιδέα. Μια τεράστια ιδέα, ή έτσι της φάνηκε. Πως ο ουρανός δεν μπορεί να χωριστεί. Δηλαδή, πως όλοι οι άνθρωποι όλων των πολιτειών βλέπουν όσο ουρανό αντικρύζουν ενωμένο. Κι ένα δάκρυ μαζί με ένα χαμόγελο σχηματίστηκαν στο πρόσωπό της. Έμεινε ακίνητη.
Αποφάσισε να μου εξηγήσει γιατί κοιτούσε τόσο συχνά ψηλά και έτσι έγραψα αυτές εδώ τις γραμμές. Τώρα και πέρα από αυτές τις λέξεις, ανάμεσα στις εικόνες του ουρανού, θα γνωρίζετε πως έχει αφήσει κάτι από εκείνη όπως μπορώ να δω κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου.

                                                                                                                                    5/10/2016

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Τεκμηρίωση

- " Να αναφερθούν όλα
      με πάσα λεπτομέρεια!"
- " Να ειπωθούν όλα απλά... "
- " Μα είναι όλα επιλήψιμα! "
-  " Τα διαυγή προϋποθέτουν φως " ,
δεν είπε, απομακρύνθηκε σιωπώντας,
υπονοώντας τις λέξεις αυτές στις κινήσεις της.

                                           3/10/2016

Αρχειοθέτηση

Έκλεινε λογαριασμούς
      ή το ισχυριζόταν
      ή το ήθελε
      ή το απαιτούσε
              η Ζωή.
Ήξερε να αξιολογεί
        κι ας το αγνοούσαν.
Κάποιοι έχαναν
                το μέτρο
       άλλοι το παιχνίδι
       άλλοι το γήπεδο
       άλλοι τη χαρά
       άλλοι τον λόγο.
Κι έτσι, έγραφε.

              3/10/2016

              

Βραχυκύκλωμα

Στις τόσες διαδρομές
                  του νου
        απαντάται
           αποσιωπάται
    επανα-ενεργοποιείται
              διαδίδεται
               τοκίζεται
            και ορίζεται
                    απών
       στην ηθελημένη
                  παρουσία του.
Προτιμώ να μη
                 το αναφέρω.

                         3/10/2016

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Συμφιλίωση

... κι ένα φθινοπωρινό βράδυ
- βράδυ το 'λέγαν ακόμη -
καθώς πότιζε τα φυτά
                στο μπαλκόνι
ένιωσε την έννοια
ανάμεσα σε εκείνη
και αυτό που όλοι
      συνήθιζαν
         να ονομάζουν
                φύση.

                   3/10/2016

Επένδυση

Ζύγιαζε για καιρό
      κάθε κίνησή της.
Θεώρησε - εν τέλει! -
πως την ήξερε.
Πόθησε; Ποιος ν'
         απαντήσει;
Διεκδίκησε; Ποιος ν'
          αναρωτηθεί;
Η επένδυση δεν επέστρεψε
          τα αναμενόμενα.

                 3/10/ 

Σπινθήρας

Κάθε στιγμή
αρκεί μια λάμψη
         ένας ήχος
         μια σιωπή
         ένα κλάμα
         ένα γέλιο
         μια υφή
         μια οσμή
         μια γεύση
για να ενεργοποιηθεί
    ένας απροσδιόριστος
               μηχανισμός
                 άμυνας
που μοιάζει με επίθεση.

                 3/10/2016

Ανακοίνωση...δίχως σχεδόν

Ξεκινώ μια σειρά γραπτών με στόχο έννοιες. Περαστικές, μόνιμες, αναδυόμενες, σε μη χρονολογική σειρά να με απασχολούν αλλά κι η ζωή χτυπά απρόσμενα...όπως και οι συναντήσεις, οι προσπεράσεις, τα μαθήματα, τα συμπεράσματα ή οι παράδρομοι... Αν ο Δρόμος χάνεται...

                                                                                                                                              3/10/2016

34διάστατος

Οριζόταν με πριν, τώρα
                     και μετά.
Αλλά και με κάτι
      που - ευτυχώς -
   τον ξεπερνούσε.
Τον αντίκρυζαν άνθρωπο.

                         3/10/2016
 

Κατακόρυφη θέση

Ό,τι φτύνεις, σε φτύνει
ό,τι μισείς, σε μισεί
Τα λόγια καυτά ξεχύνονται
Λιώστε τον πάγο απ' τη ψυχή σας.

                                 (άγνωστης ημερομηνίας)

Σαν συμβουλή... #3

Άφησε τους γλάρους να ακολουθούν τα βήματά σου και "κλέψε" λίγη από τη σοφία τους.

                                                                                                                                    18/11/2000

Σαν συμβουλή... #2

Μη φοβηθείς τον αστερία που κρύβουμε μέσα μας. Γνώρισέ τον.

                                                                                             18/11/2000

Σαν συμβουλή... #1

Να ψάχνεις το κοχύλι που όλοι έχουμε θάψει μέσα μας και να αφουγκράζεσαι τους ήχους της φύσης σαν δελφίνι.

                                                                                                                                18/11/2000

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Προτροπή εαυτού

Να κλέβεις λόγια
ζωής απ' τις
ακτίνες του ήλιου.

            28/9/2016

{Ηδονή μου κι οδύνη μου...}

Ηδονή μου κι οδύνη μου
εσείς' στε  το ταξίδι μου
χρόνια κατοικείτε στο κορμίμου
ντύστε με χρώματα
κυλήστε με στα χώματα
βοηθήστε με να βρω τη λύτρωσή μου

Κυλάτε μες στο αίμα μου
ακούτε το σφυγμό μου
στου χρόνου μέσα το σκοπό
κρατάτε (τώρα) το ρυθμό

Αγγίζετε τα βάθη μου
και πλάθετε τα λάθη μου
στης φύσης μέσα το βυθό
μετράτε χρόνια το χαμό

Ό,τι με βασάνισε
κι ό,τι με φυλάκισε
στης φαντασίας το βυθό
στου νου μέσα τη φυγή

Ό,τι με λύτρωσε
κι ό,τι με σήκωσε
στης έμπνευσης τον ουρανό
(τα πιο κρυφά μου σύννεφα)
..............................................


                                ~2002

... Κι εγώ ...

... κι εγώ σαν άλλος Προμηθέας
υπομονετικά αφήνομαι σε σένα
να ξεσκίζεις όπως μόνο εσύ ξέρεις
                                         τις σάρκες μου
εγώ, μια άλλη Αριάδνη
να σου χαρίζω το μίτο μου
          και συ να θες να χάνεσαι
στους λαβυρίνθους που φτιάχνεις
                     στου νου τα πελάγη
εγώ, ένας Ηρακλής αλλιώτικος
να μπορώ να περάσω όλους τους άθλους
του κόσμου για σένα
       και συ να το αρνείσαι πεισματικά
εγώ, μια νέα Ελένη
έτοιμη να προκαλέσω του κόσμου
τους πολέμους
      και συ να φοβάσαι τον μοναδικό
      χωρίς άδικους σκοτωμούς
                                 ανάμεσά μας
Τα χρώματα θα σκοτεινιάσουν και θα
φανερωθούν  ξανά, όμως, ο πιο σκληρός
πολεμιστής δε θα δείξει ούτε ένα
                                         δάκρυ του.

                                             ~2002

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

~Ενήλικο παραμύθι...

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο άτοπο και έναν χρόνο άχρονο, ζούσε ο κύριος Κανένας. Ο κύριος Κανένας δε μιλούσε με κανέναν, δηλαδή μιλούσε με όλους. Ή, νόμιζε. Κάπου και κάποτε ή σ' ένα δύσκολο ταξίδι της ζωής του παλιότερα είχε πει το όνομά του. Ή, το είχε αλλάξει.

Είχε πολεμήσει με Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, Είχε συναντηθεί με αληθινές μάγισσες, είχε επιστρέψει σπίτι του αλλά δεν είχε αναμετρηθεί με Μύθους και την Ιστορία την ίδια. Κι έτσι, προσπαθούσε. Με τα λιγοστά όπλα του και το θρασύδειλο βηματισμό του. Διαπερνούσε στιγμές, λοιπόν, και χώρους.

Από μωρό ένιωσε προορισμένος για μάχες. Μεγάλες. Ανάσαινε και μέσα του μεγάλωνε η πείνα και η δίψα για να κυριεύσει. Μα, όταν σταματούσε για μιαν - ανθρώπινη - ανάσα και τον ρωτούσες το γιατί, δεν είχε απάντηση ή ήταν η πιο γελοία του κόσμου τούτου.

Παιδί ακόμη, παίζοντας ποδόσφαιρο σε έναν τόπο ανοικτό, πληγώθηκε. Κι από τότε το όρισε σαν ζωή. Φεύγοντας από το σπίτι με ένα " πρόσεχε " της μητέρας, είδε δίπλα στη παιδική του μπάλα αίματα. Φόνου. Κάτι άστραψε στο βλέμμα του και δεν ξανάσβησε...

Κι από τότε με κάθε αφορμή είναι ικανός να αντικρύζει τον κόσμο σαν μια ευκαιρία πολέμου σαν τη πρώτη αμαρτία από φθόνο μεταξύ δύο αδελφών. Ξεχνά συνειδητά και τον σπορέα και τον θεριστή. Κι αναλαμβάνει - πειστικά, θα μου πείτε εσείς- τον ρόλο Του...

Κάποτε... #6

Κάποτε... που όλα ήθελαν να δείχνουν
πληγωτικά
και ανυπέρβλητα...

                29/9/2016

Κάποτε... #5

Κάποτε ή και τώρα
ή και μετά...
που όλα φαντάζουν
φαιδρά και
   ανεκδοτολογικά...

          29/9/2016

Κάποτε... #4

Κάποτε ή και τώρα
ή και μετά...
που όλα ανιχνεύονται
στη ματιά
σαν σκηνικά
ενός αόρατου θιάσου...

                   29/9/2016

Κάποτε...#3

Κάποτε...
   ... που η μουσική
       ήταν ένα υπόβαθρο
       που δεν  απαιτούσε
                         προσοχή...

                                28/9/2016

Παρατήρηση #9

... κι ήρθαν
           νέες ζωές
           να φέρουν
             ερμηνεία
              σε παλιά
                λόγια...

                    28/9/2016

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Απουσία

Σε είχα συνηθίσει.
Το βάδισμα, το χαμόγελο, τη φωνή.
Λείπεις χρόνια.
Σήμερα μετριέται η απουσία.
Στο τώρα βαραίνει.
Κάποιος στο δρόμο γελάει.
Να ξέρει τι μετράω;
Μνήμες πολλές
στιγμές φωτεινές
Δεν γυρνάν.
Δεν γυρνάς.
Άρα
δεν γυρνάω.
Συνεπαγωγικά.

          24/9/2009
                   

Αυτοσαρκασμός - Ταπείνωση (;)

Ουρανός καθαρός
  φως διαμπερές
από μέσα μέχρι έξω
από το βαρύ ως το ελαφρύ
         να λούζει
        να γιατρεύει
        με τη σιωπή
και το τίποτα - ίσως
         σαρώνει
και φτιάχνει δρόμο
     πρωτόγνωρη
θα ξαναπερπατηθεί

            24/9/2009

Καθημερινά

Μικρές, όμορφες στιγμές
γέλιο παιδιού
ήλιος να λούζει συνήθειες
φτηνές
- τις λες απαραίτητες -
ζυγιάσματα ψυχής
μικροκινήσεις ανιχνεύονται
μικροεντάσεις μυαλού
για λύσεις προσωρινές
στα άλυτα προβλήματα
κοινά για τόσους
τεράστια να θεωρούνται
και να νικούν
μικρές, καθημερινές στιγμές
λαβωμένες
          και
  απρόσμενες

                      24/9/2009

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Χωρίς λύση

Με έναν γρίφο στα χέρια
κι έναν χρησμό
       άλυτο
   για χρόνια
οι παρτίδες να συνεχίζονται
     σε νέες πίστες
στα επίμονα πίσω & μπρος
         του μυαλού
         του σώματος
         και της ψυχής
      για καινούργια παλιά
     για αθάνατους θνητούς
     με χρόνο
     και ζωή να απαιτούν
κάτι από το παλιό πάθος
         και την ένταση

                     24/9/

Προμήθειες

Διπλές συσκευασίες καφέ, γάλα
προσφορά 3 πακέτων μακαρόνια
σάλτσα στην κατάψυξη
χυμός
καπνός, χαρτιά, φίλτρα
ρύζι, φάβα
ζάχαρη κι ελιές
ψωμί
γλυκό κουταλιού
σοκολάτα.
Αυτά για σήμερα...

             29/4/2009

*την ώρα που γράφεται
ταυτόχρονα απορρίπτεται...

Αναζητώντας διάφανο μελάνι...

Το τσιγάρο κι ο καφές
συναντούν τα χείλη
σε ακανόνιστο ρυθμό
σκέψεις γυρνούν στο μυαλό
μα δε γίνονται στίχοι
ήχοι μπερδεύουν τον νου
μα η μουσική τους δεν ηχεί
η έμπνευση επαίτης
το χέρι δε βρίσκει μελάνι
διάφανο
να καταγράψει τη στιγμή.

                      26/1/2003


Πηχτός χρόνος

Ήρθαν πάλι οι πηχτές ώρες
λεπτοδείκτες κολλούν
μαζί και συναισθήματα
χτυπάνε σώμα και μυαλό
σφυρίζουνε αδιάφορα
έξω από το πλάνο της ζωής
που καταφέρνεις ν΄ αντικρίσεις
Πηχτές στιγμές
γελάνε χαιρέκακα
προσπερνούν
θα ξανάρθουν

              26/5/2009

Μέρες...

...και ήρθαν οι μέρες που έμοιαζαν σαν ένας γιγάντιος τροχός να τις γυρνούσε στο δικό του ρυθμό...

                                                                                                                                           17/8/2009

Θύμιση...

... μετά θυμήθηκε να προφέρει ονόματα ή να λέει καθημερινές εκφράσεις (όπως παρακαλώ και ευχαριστώ) με μια γλυκύτητα που ξάφνιαζε και τον ίδιο...


                                                                                                                          31/7/2009

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποτε... #2

Κάποτε... αρχαίος χρόνος ήταν... που έφτανε ένα βλέμμα για απόλυτη συνεννόηση...

                                                                                                                               26/9/2016

Απόπειρα χαϊκού #1

Το ποτάμι πάει σαν πούπουλο
στον αιθέρα του φωτός.

                        25/9/16

Παρατήρηση #8

... κι έχεις την ύπαρξη
- σώμα και νου -
για διύλιση φωτός...

                       26/9/2016

Στίχος

Τίποτα δικό μου. Πότε θα φτάσω στο "τίποτα ξένο";

                                                                               30/8/2009

Απλώς,νοσταλγία

Είσαι στη μέση του καλοκαιριού
θέλεις να φορέσεις μάλλινα
και το μαύρο παλτό
το πρόχειρο/καθημερινό
να λουφάξεις στο κρεβάτι
να βουτήξεις σ' ένα βιβλίο
με το καλοριφέρ αναμμένο
δε φοριέται αυτή η νοσταλγία
χαρίζει ιδρώτα και μόνο στη σκέψη της.
Το καλοκαίρι που έρχεται θα επανέλθει

                                                 30/8/2009

Κάτι σαν καλοκαίρι...

Αρπαχτές εργολάβων. Αναφορά στα καλέσματα αγοράς βιβλίων. Ήχος σχεδόν βινυλίου. Κομπανία με τραγούδια παλιάς κοπής. Γέλια, φωνές, συζητήσεις και διαφωνίες. Ανάμεικτα συναισθήματα. Σαν η σημερινή θάλασσα να έγινε ορισμός εναλλαγής τους. Εικόνες βιαστικές να συναντούν τα μάτια και να ξεχνιούνται.

                                                                                                                                  31/7/2009

Τα καλοκαίρια...

... θυμήθηκε τις φορές που δεν έμπαινε  για ντους μετά το μπάνιο - αρμύρα στο σώμα και τα μαλλιά - για να κρατήσει μαζί της λίγη θάλασσα...

                                                                                                                                   31/7/09

Ένωση

Ξερές στιγμές
για μια ξέρα
υγρές ματιές
δάκρυα που δε κυλούν
να ενωθούν με τη θάλασσα
(κρύβονται πίσω από βλέφαρα)

                           13/10/2009

Περίπου ανακοίνωση...

Κάποια παλιά καλοκαιρινά για να μη ξεχαστεί εύκολα η αίσθηση της εποχής τώρα που φαίνεται να αρχίζει μια νέα...

                                                                                                                             26/9/2016

Τετράστιχο

Ανάβω ένα κερί
για συντροφιά βουβή
η φλόγα οδηγεί ένα τσιγάρο κοντά
πόσοι θαλασσινοί φύγαν άθελά μας

                                           ~2002

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Παρατήρηση #7

... κι έχεις το σώμα
       να ανιχνεύει
τη πρώτη σταγόνα
        της βροχής...

                  23/9/2016

Παρατήρηση #6

... κι έχεις το βλέμμα
           να υψώνεται
         στον καμβά
      των οχτώ ουρανών...

                     23/9/2016 

Αντοχή;

Όταν η αντοχή σε άφηνε
για νέα λημέρια
ελπίδα τα όμορφα πράγματα
"πάντα κάπου συμβαίνουν"
(έλεγες)

                       11/5/2010

Είχες πει...

Είχες πει πως θά' σαι εδώ για πάντα
εραστής ή φίλος ή αδελφός

                                11/5/2010

Νοσταλγία;

... όταν θα νοσταλγείς
θα έχεις μια εικόνα
να αγκαλιάζεις πρόσωπο
μα ποτέ δε θα τό' χεις...

                         22/4/2010

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Ίσως εγώ...

Ήρθε άξαφνα από
έναν τόπο άτοπο
κι από έναν
χρόνο άχρονο
κάτι να πει
ή να δείξει
όλοι τον αγνόησαν,
μετά τον συνήθισαν...

               15/9/2016

Παρατήρηση #5

... κι έχεις τόσα να δείχνουν πουλημένα (μέσα ή έξω;) ενώ τίποτα δε πουλιέται και δε πουλήθηκε ποτέ...

                                                                                                                                     22/9/2016

Παρατήρηση #4

... κι έχεις κι έναν στίχο να κρεμιέσαι όταν όλα γύρω δεν μοιάζουν σαν έτοιμη θηλιά...

                                                                                                                          22/9/2016

Παρατήρηση #3

... κι έχεις κι έναν νεκρό να του αφήνεις στα χείλη σταγόνες και να προσπαθούν να σε πείσουν πως δεν θα κατέβαινες μαζί του στον Άδη να τον αναιρέσεις αλλά πως τον άγγιξες...

                                                                                                                           22/9/2016

Παρατήρηση #2

... κι έχεις στο "πλάνο" ένα παιδί και δεν ξέρεις πώς να προστατεύσεις τα ΠΑΝΤΑ για να του χαρίσεις παιδική ηλικία...

                                                                                                                            22/9/2016

Παρατήρηση

... κι έχεις στα χέρια
      μια εφημερίδα
            με νέα
      που μοιάζουν
να μη συγκροτούν
    την ίδια μέρα...

                 22/9/2016

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Πρώτη αρχή

Κάποιος ρώτησε τα σύννεφα πού πάνε
κι εκείνα είπαν στη πρώτη αρχή

                                           28/4/2010

Τετράστιχο

Όταν όλα θα αρχίζουν
τέλος θα γράφει/λέει η επιγραφή
παρακαλώ, προσδεθείτε
ανώμαλη η επιστροφή

            23/4/2010

Μέρα πρώτη

Απ΄ το παράθυρο έβγαινε μουσική. Απροσδιόριστη ή, καλύτερα, άγνωστη. Μετέφερε μηνύματα μιας ζωής ακατάληπτης.

                                                                                                                               30/1/2010

Ήλιε

Με κοιτάς.
Δε μπορώ να σε δω.
Προχωράς σε μιαν άλλη ροή χρόνου.
Ορίζεις λέξεις, σκέψεις, φράσεις.
Νομίζω πως κινούμαι.
Αν είν' αλήθεια, ήλιε,
κλείσε μου το μάτι.
Θα περιμένω το σημάδι/ νεύμα σου.

                            17/12/2009

Περιέλιξη;

Από το μηδέν ξαναρχίζω
ένας νέος κύκλος να γραφτεί
κι ας μη φαίνεται η προοπτική
του πιο πάνω
άραγε, η περιέλιξη να ισχύει;
Δεν απαντώ.
Δεν έχω τα λόγια.
Μνεία - κακέκτυπο.
Ποίημα που δεν ήθελε να
                γραφτεί.
Με τον στίχο
"Κι έμενα εδώ"
να τριγυρνά το νου.
Ή εμένα;

            2/12/2009

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποτε... #1

... κάποτε...
που θα έφτανε
μια βόλτα στους
               δρόμους
για να "πιάσω"
          το κλίμα...

                20/9/2016

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Απορία

Οι ρόδες του συρμού ξέφυγαν απ' τη πορεία τους
άλλες ράγες τώρα οδηγούν
γκρεμό ή λύτρωση
βιαστικά αναρωτιέσαι
κι έπειτα ξεχνάς
       ή ξεχνιέσαι

                21/5/2010

Τετράστιχο

Αόρατο γαϊτανάκι
με τύλιξε και πάω
τραβάω μπροστά
κι όλο πίσω μένω

              21/5/2010

Σκόρπιο

Έναστρη μέρα

                   20/4/2010

Στίχος

(Κλείνω τα μάτια και βουτάω)
γίνομαι η αρχή...
                         
                          23/4/2010

Στίχος

... κι έχω ένα Σάββατο σαν Δευτέρα...

                                        17/4/2010

Τα ανείπωτα

Τρεις ανείπωτες λέξεις
ένα χειρόγραφο
μια αιτία
μια αυτόκλητη αφορμή
ένας υποτιθέμενος λόγος
με βρήκαν
και πηγαίνω...
Στο δρόμο για το πουθενά;
Κι αυτό θα ξαναοριστεί

                         26/2/2010

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Αντί ιστορίας #10

Θα τον έπειθαν να νοιαστεί τον εαυτό του, ξεχνώντας το μόνο του συμφέρον. Απέτυχαν. Το κατάφεραν στιγμές .Θα αρέσκονταν να το θεωρήσουν - στιγμιαία - νέο χαρακτήρα.

                                                                                                                   17/9/16

Αντί Ιστορίας #9

Δεν είχε μνήμη για το παρελθόν/πριν, δεν είχε νου για το παρόν/τώρα, δεν είχε όνειρα για το μέλλον/μετά. Είχε από καιρό πάψει να ζηλεύει τους αναχωρητές/να αγωνίζονται
για την αποταγή αυτού του κόσμου.

                                                                                                                                 17/9/16

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Φλερτ;

Τα σχήματα παραδίδονται στο νου
(και) τα χρώματα στα μάτια
η αντίληψη φλερτάρει με τις ψευδαισθήσεις (και)
τις εικόνες του εσωτερικού κόσμου

                                           ~2003

Χρόνος;

Αν ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση
τότε γιατί όλοι
να ματώνουν στο πέρασμά του
γιατί να παραμιλούν
σαν πλησιάζουν
τα τελευταία γενέθλιά του
γιατί να αυτοκτονούν
για να ορίσουν το τέλος του(;)

                         7/3/2003

ΕΝΑ

Τη πληγή του σκληρού
πολεμιστή κρύβοντας
ξέχασες την αιτία
της μάχης της μυστικής
         με σένα
Κι αν τα σύννεφα σού
φανέρωσαν το ΕΝΑ
όταν πισωπάτησες
φάνηκες δυνατός
στη θωριά μου

          7/3/2003

Αν θες...

Αν θες να ξεριζώσεις όση καρδιά
        μου απέμεινε
μη με κοιτάς στα μάτια
Αν θες να τη κυριεύσεις
        συνάντησέ τη

                    ~2003

Στην ανένδοτη πορεία σου

Μες στης θλίψης το βυθό
για ουρανό βουτάω
με του πόνου σπαραγμό
βαθιά σιωπή μιλάω
Του ταξιδιού την αφορμή
αναζητώ και να ονειρεύομαι
                             συνεχίζω
της αφής τη διαδρομή
ακολουθώ
στην ανένδοτη πορεία σου

                          7/3/

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Μνημεία αποχωρισμού

Λιμάνια, αεροδρόμια, σταθμοί
έχουν ποτίσει (μ΄) αποχωρισμό

                                   12/3/2003

Μάχη;

Σπαθιά ακίνητα
στέκουν εμπρός μου
 προχωρώ να (τα) συναντήσω
τι κι αν πάρουν περισσότερα
απ' όσα δώσω
τι κι αν ζητούν τα πάντα
               για το τίποτα - ποιος μετρά;
άλλη μια μυστική μάχη
δε βρίσκει (τον) νικητή.

                               7/3/2003

Στιγμή - πορεία

Της αφορμής την αιτία
         αναζητώντας
τη πηγή της ρίζας
      ανιχνεύοντας
τόσες εφευρέσεις / σκαριφήματα
για τη στιγμή
                  του τώρα
για τη πορεία
                  του πάντα

                           7/3/2003

Αφορμή ονείρων;

Αν το τώρα ορίζει τον χρόνο
το μέλλον την απώλεια
το παρελθόν θα δείχνει
την αρχή της αφορμής
                        ονείρων;

                         11/3/2003

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Ημιτελές #2

Στις σκιές μιλώ
με το χθες ακροβατώ
μα όσο κι αν σου μιλώ

                ~2003

Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων #6

Δίχως φόβο για νέες πίκρες
και τον καφέ πικρό τον θες

                           17/3/2003


Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων #5

Σπασμένο ρόδι η ματιά σου...

Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων #4

(Μια) αδέσποτη καλημέρα
ξέφυγε απ' τα χείλη
μα δεν έπεσε χαμηλά
μπήκε στο δικό σου στόμα
να ταξιδέψει στον αέρα ξανά

                         13/3/2003

Ημιτελές

Με τη πολύχρωμη μάσκα
                      του έρωτα
                       τριγυρνάς


                                ~2003

Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων #3

Όπως η φλόγα τρέχει στο σπίρτο
γρήγορα μα και σταθερά
με μια μυστική ηρεμία
έτσι τρέχω κι εγώ να συναντήσω εσένα.

                                       14/3/2003

Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων #2

Κύκλους κάνει η ζωή (μου)
πότε, όμως, θα μικρύνουν
να βρει το κέντρο/στόχο;

                          ~2003

Ανάγνωσμα ολίγων δευτερολέπτων

Θα βρεθούμε/βρισκόμαστε στα σταυροδρόμια τ΄ ουρανού...

                                                                                     12/7/2007