Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Αστερόσκονη

Ανταλλάσσουμε σκόνη στεριών
                       με νεύματα
                         πρόσωπα
                         στιγμές
                         αφορμές
Πάμε και προχωράμε
    και χανόμαστε
ξαναβρισκόμαστε
  χάνουμε
κερδιζόμαστε
 λύνουμε
    δενόμαστε
κόμποι τα όνειρα
κόμποι και τα χρώματα
λύσεις σε μη γρίφους
        σε μη δεσμούς
μαχαίρι
    ποιος χρειάζεται
 και πως
   και γιατί
τι να χωρίσει πια
τι να χωρίζει πια.
Ο ουρανός ένας
κι ό,τι κρύβει
για να φανερώνεται
  στα κομμάτια του
μαζί με αέρα,
             φωτιά,
             νερό,
          αναμνήσεις
         και πορείες.
   Όλα μαζί
              ΕΝΑ.

               30/4/2005

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Μικρή ιστορία #29

Άρχισε να ξύνει παλιές πληγές. Ήξερε πού να πονά. Ανίχνευε το κέντρο τους και τα όρια τους. Κάποιοι το είπαν μνήμη, κάποιοι παρελθόν, κάποιοι παρόν, κάποιοι και μέλλον. Γνώριζε πως δεν κινούταν πια.

                                                                                                                              23/5/16

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Οι Θολοί

Δραπέτες που φοβούνται να πιαστούν
κύκλοι που φοβούνται να δημιουργηθούν
σκοινιά που γυρίζουν επικίνδυνα
γύρω από κεφάλια θολών.
Οι θολοί γεννιούνται, πεθαίνουν, ανασταίνονται.
Οι θολοί ξαναζούν
         κυκλοφορούν στους δρόμους
φοράνε καθημερινά ανθρώπινα ρούχα
ντύνονται άνθρωποι
γιατί αν ντυθούν αγρίμια
τα καλογυαλισμένα πυροβόλα
           θα τους ανακαλύψουν
    για να τους εξοντώσουν
                 εξαφανίσουν
                     εύκολα
με αυτή τη περίσσια ευκολία που τους δόθηκε
                                       από κανένα,
          από κανένα.

                               1/5/2001

Με μοναδικό παραλήπτη

Μια γάτα συνάντησα.
Στάθηκε να με ακούει.
Τα λόγια μου σιωπηλά
με μοναδικό παραλήπτη εκείνη.
Λόγια χωρίς γλώσσα
        μα με νοήματα
          καμωμένα
        σε σχήματα
χωρίς πιθανότητα παρερμήνευσης.
Σήματα στοιχειώδη με τη ψυχή
                     μεταφερμένα
για το λίγο του κόσμου αυτού
                    σχεδιασμένα
σε ακρατούς τόπους κτισμένα
με γνωστές αλήθειες στολισμένα
                               λαξεμένα
με τον πόνο του ανθρώπου
και την οδύνη της ζωής
      για του σκοταδιού το φως.

                      14/4/2001
 

Στάση ζωής

Για τον θάνατο έτοιμος
                            την ήττα
                            τη νίκη
                           νέες κατακτήσεις
                                   αποζητώντας
                           για νέες συντριβές
                              περιπλανώμενος
                              αυτοκτονώντας
                                 καθημερινά.

                                        ~2001

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Υγεία

Παρατηρούσε,
Επεσήμανε,
Διήρυγε μονοπάτια,
Επέμενε.
Έφευγε από τον άξονα
για να επανέλθει.
Μπορούσε να ορίζει.

            19/5/16

Τρέλα

Έδενε κόμπους
και περίμενε
να μην επιστραφεί
το χρέος.
(Δε μπορούσε να κρυφτεί.)

                         19/5/16

33διάστατος

Είχε μνήμη,
το παρόν του,
όνειρα.
Λεγόταν άνθρωπος.

              19/5/16

Γλυπτό

Κοιτάς τα καμένα (κι αντέχεις)
Μαζεύεις τη ζεστή στάχτη
και φτιάχνεις ένα νέο γλυπτό
με σχήματα
νέες ιδέες
που διαμορφώνονται
από ανταλλαγή
λέξεων
κινήσεων
σκέψεων
ζωής.

    19/5/16

Μικρή ιστορία #28

Βούλιαξε στο τελευταίο κάθισμα του λεωφορείου. Διάβασε το αιχμηρό σύνθημα στη πλάτη του μπροστινού. Κάπου βαθιά μειδίασε γνωρίζοντας...

                                                                                                                        19/5/16

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Εγώ θα παραμείνω

Θα παραμείνω εγώ
πριγκήπισσα παραμυθιού
που περιμένει εδώ
τον πρίγκηπά της.

Θα παραμείνω εγώ
μόνη αλήθεια μες στον κόσμο
να περιμένει για καιρό
το φως του ήλιου.

Κι αν αυτή η αναμονή
αξίζει τόσο όσο λέω
να μου το δείξει ο Θεός
υπάρχει ένας να πιστεύει; (Σ' αυτό;)

Έτσι λοιπόν εδώ
σε πείσμα των καιρών
και χρόνων που περνούν
χωρίς ποτέ να (με) ρωτούν

Η απορία παραμένει.
Υπάρχει ένας να πιστεύει; (Σ' αυτό)

                            28/12/95

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Ασύνδετο...

...κι έτσι όλα προχωράνε
σαν τις άκαυτες λαμπάδες της ζωής
με τυχαία ταυτότητα
για μια νέα βαναυσότητα
στη πορεία τους την άπειρη
σε μια ελευθερία δίχως τέλος...

Κομμάτια

Είχες πει ότι θα μου χάριζες λέξεις
είχες πει πως τα μαλλιά μου θα φάνταζαν τρυφερά
είχες πει πως στα μάτια μου θα έβλεπες ένα παιδί
είχες πει πως η φωνή μου θα ακουγόταν απαλή
μα τώρα σε βλέπω στον καθρέφτη μας
φθαρμένος και γυμνός
σπασμένος και λειψός
όμως ο καθρέφτης μας είναι εκεί,
              πλήρης
                 διαυγής
  με τα κομμάτια του ενωμένα
                              για μας.

                    ~2001

Όνομα

Το όνομά μου πώς το πρόφερες πρώτη φορά;
Δειλά και ακούσια
           ή
Στεγνά και χιονισμένα;
Το πρόσωπό μου πως το άγγιξες;
Με σύννεφο τριγυρισμένος
σε ένα ταξίδι μαγεμένος;
Αέρινη η σιωπή
κι ο χρόνος ακροβάτης
κάνε τη κλωστή μου νύχτα
κι ανέβα να καλπάσεις.

             9 /4/2001

Άτιτλο...ακόμα

Τα τρία στοιχεία μας στο πλάι :
    Γη, ύδωρ, ουρανός.
Αγαπημένες λέξεις χαρισμένες
         Για να' ναι πλάι - πλάι
Κι αν χωρισμένες; Τι;
         Αρχή.
           Απλά, αρχή.
              Καλώς την.

                     9/4/2001


Άτιτλο...επίσης

Τα παντελόνια στον αέρα προδομένα
κι η κόψη του ύψους παρούσα
ένα σπουργίτι να βρέχεται
           και να ελπίζει
τον σκοπό τον σωστό να σφυρίζει
        για να δει σιωπές ξένες
       μακρινών μα αγαπημένες
 να λατρέψει νέες αλήθειες
   και να χτίσει παλιές συνήθειες
     για της θάλασσας τα βάθη
       των σπιτιών τα άγια πάθη
που περνούν μα ξετυλίγουν
              σαν αστραπές
             (σ)τον ορίζοντα
           του δήθεν ουρανού.

                10/4/2001

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Φωνή

Η φωνή σου παιδική μα και ζεστή
φωνή από παραμύθια βγαλμένη
φωνή για παραμύθια ακουστή
φωνή για συμβουλές μα και συντροφιά
φωνή για αγάπη και έρωτα
για γέννα και πόνο
για χαρά και θάνατο
     φωνή για τον άνθρωπο.

                  11/4/2001

Άτιτλο...και πάλι

Όλα έγιναν όπως τα είχα φανταστεί
σε  αλλοτινούς καιρούς περπατώντας
ανάμεσα σε σιωπηλά γέλια
και αθώους έρωτες
σε μυστικά μονοπάτια
και κρυμμένους θησαυρούς
με ανεκμετάλλευτη ενέργεια
και φανταστικούς περιπάτους
για να ορίσουν τη μικρή ζωή μου
μέσα στη μεγαλειότητα του σύμπαντος
και τη μεγαλοσύνη του  ανθρώπου.

                             ~

Έστω πως δε πειράζει...

Δεν ξέρω αν ανατριχιάζω από τον αέρα ή εσένα.
Δεν ξέρω αν είσαι εδώ ή αν λείπεις.
Δεν ξέρω αν σ' ακουμπάω ή αν φεύγεις.
Αν είναι αέρας ή όνειρο.
                  Μα δε πειράζει.

                                    ~2001

Κινέζικο πορτραίτο

Αν ήμουν δάκρυ θα ήμουν θάλασσα
κι αν ήμουν άνεμος θα' μουν εσύ
που με ταράζεις κατάλληλα
                           σεβάσμια
                           αγνά και
                           απλά.
                          Απαλά.

                            2/4/2001

Μια απλή γυναίκα

Ήταν μια απλή γυναίκα.
Ποτέ δε δέχτηκε πολύ αγάπη.
Ποτέ δε ζήτησε πολλά.
Έζησε ήρεμα και απλά.
Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τα μάτια της.
Και ένα ποίημα ακόμη.

                            27/3/2001

Συνομιλία με έναν στίχο #2

Για όλα αυτά που δεν θα δω...

Σε όλα αυτά που δε θα δω και στα οποία ήδη χρωστάω.

                                                                             ~2001

Άτιτλο...

Το φως της λάμπας σκισμένο
από τα φύλλα του δέντρου
κι ο αέρας βοηθός - οδηγός - κατασκευαστής
μαζί και καταστροφέας
               στιγμών
        αέρινων στιγμών
        αιθέριων στιγμών
       διάφανων στιγμών
        στιγμών μαζί σου.

                     25/3/2001

Διαπίστωση

Εσωτερικοί ρυθμοί να ορίζουν
τις κινήσεις των δακτύλων - γιατί όχι -
και επάνω σε χαρτί
για να ζωγραφίζονται κύκλοι, πορείες
                    στον αέρα
                     τον χάρτινο...

                                   25/3/2001

Για το οτιδήποτε

Αν θελήσετε να μοιραστείτε κάτι, στείλτε το στο : evachilakou@yahoo.com 

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Σαν πρόταση...

Ουδέν περαστικότερον του χρόνιου...

                                      (παλιό)

Αντί Ιστορίας #9

Κινήθηκε ελεύθερα στον χώρο. Δεν είχε τίποτα να κρύψει. Θεωρήθηκε ύποπτος.

                                                                                                                  10/5/16
(αντιπαραβολή - συμπλήρωση της δημοσίευσης Αντί Ιστορίας #1)

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Κοσμοναύτης

Περιπλανήθηκα από την ένωση των πρώτων δύο κυττάρων που η αγάπη έκανε να μοιάζει ένα. Από την πρώτη ανάσα. Ελπίζω μέχρι την τελευταία ρανίδα. Όπου αυτή στάξει...

                                                                                                                                 9/5/16

Χωρίς παιδικό όνειρο - Αστροναύτης

Και κάποιο πλάνο και κάποια κάμερα και - ορισμένα - κάποια ματιά μπορεί να σε δει σαν αστροναύτη χωρίς σκάφανδρο σε διαστημο-διάδρομο υψηλής διέλευσης. Κάποιος, από κάπου κι από κάποτε.
           
                                                                                                                                     27/4/16

Χρονοναύτης δίχως μηχανή

... και προτρέπεσαι να ορίζεσαι από ένα εξωτερικό εδώ και τώρα για να μην γίνεις χρονοναύτης δίχως μηχανή...

                                                                                                                              27/4/16

Σχεδόν βάρος...

... κι ανέχεσαι ακόμα να ορίζεσαι από λέξεις...
... και σήμερα...

                                          27/4/16

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Άτιτλο #1

Σε λευκό χαρτί αφήνομαι
μια μουτζούρα νέα να γράψω
για να γίνει ο χρόνος το άρμα
ταξίδι το πλήρωμα να αρχίσει
τους τόπους τους ανεξερεύνητους
             να αγγίξει
για πορείες άλλες του δεδομένου
για την ισχύ την μετρημένη
για τις διαδρομές τις άπειρες
που μόνο οι θολοί θα αξίζουν
για να λύσουν μάγια παλιά
και προφητείες νέες
παλιά όνειρα να γλύψουν
και νέες προσμονές να ορίσουν
πανηγύρια νέα να στήσουν
για φόνους τραγικούς να μιλήσουν.

                                  ~2001

Συνομιλία με έναν στίχο #1

Ποτέ δε κατάλαβα πως μπορεί να πεθαίνει μια γυναίκα που αγαπιέται.
                                
                                                                                        Γ.Κ.Καρυωτάκης

Ποτέ δε θα καταλάβω γιατί να χτυπιέται στα βράχια ένας άνδρας που αγαπιέται.

                                                                                                                ~2001
                                           

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Ανακατεύθυνση

Κι έχεις έναν απίστευτο τρόπο που μοιάζει αδύνατος να μετατρέπεις οτιδήποτε φαντάζει γκρίζο ή μαύρο σε κατάλευκο...
                                                                                                           7/5/