Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Σχεδόν χρηστικό

Σας συναντώ
                 καθημερινά
προσπερνάτε βιαστικά
δε χαμογελάτε ενώ μπορείτε
δε μιλάτε ενώ θα θέλαττε
χωρίζεστε
ενώ αγνοείτε τον λόγο.
Όσα μας ενώνουν
             δε παύουν.

                       15/10/16

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Αντί Ιστορίας #11

Τον μάθαιναν - λέγανε - τη Ζωή. Ξεμάθαινε αυτή της καρδιάς που ξεπερνούσε του νου. Θα ήταν, έστω για όσο, η νέα του πορεία.

                                                                                                                        Οκτώβρης 2016

Αντί Ιστορίας #10

Τα περισσότερα που έγιναν Ζωή δικαιολογήθηκαν ως αναμενόμενα. Δικαιολογημένα αλλότρια συνεχίζονταν. Κάποιος θα μπορούσε να διηγηθεί τα γεγονότα διαφορετικά. Οι περισσότεροι θα εκπλήτονταν για λάθος λόγους.

                                                                                                          Οκτώβρης 2016

Αντί Ιστορίας #9

Προέταξε την ύπαρξή του. Κανείς - με μια εξαίρεση - δε το περίμενε. Κι έτσι σχεδό τίποτα δεν έγινε πιστευτό.
                                                                                                                    Οκτώβρης 2016

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Οκνηρία - Ένα θανάσιμο αμάρτημα

Υπολόγιζε να κάνει τις καθημερινές λειτουργίες του με τις λιγότερες δυνατόν κινήσεις. Μέτραγε τα λόγια, τις σκέψειςς, τις πράξεις του. Κάποιοι τον είπαν ταπεινό άνθρωπο ως άγιο, κάποιοι ύποπτα περίεργο. Θα ασχολιόταν με όλα με μέτρο. Δικό του. Προσωπικό άρα και ανεξήγητο. Θα συμπεριφερόταν σε όλους ελεγχόμενα δηλαδή και δύσκολα. Τα απλά του θα ήταν περίεργα και τα περίεργά τους απλά. Όπως σε όλους. Με μια εξαίρεση. Ένα πάθος. Ζωής. Την αεργία. Συναντήθηκε νωρίς μαζί της. Από το στήθος της μάνας του. Τον αναίσταινε με το γάλα της κι αυτός μαραίνοταν. Από τα λόγια του πατέρα του. Του μάθαινε τη ζωή κι αυτός τη ξεμάθαινε. Ώστε, έφτασε η μέρα. Μια μέρα, πολλές πριν. Ακινητοποιήθηκε. Σαν να μην είχε νόημα καν να αναπνέει.Το σώμα δέχτηκε να παύσει την αναπνοή. Κι έτσι, βαρετά, έφυγε.

                                                                                                                Οκτώβρης 2016 

Κι έμενα εδώ... #1

Κι έμενα εδώ...
... κι είχα μια ψυχή
      εμπλεκόμενη. Παντού.

                                   19/10/16

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Κρεμάστρα του κόσμου

Εσύ, ένα όνειρο πρωϊνό
που ήρθε να σκεπάσει
το χειμωνιάτικο φεγγάρι
που είχαμε κρεμάσει το παλτό μας

                                      30/4/1999

Ίσως εγώ...

Είναι πολλά που  αυτά που θέλω να σου πω,
μα πολύ λιγότερα αυτά που ακούς απ΄ όσα
σκέφτομαι.

                                           18/1/1999

Φυσαλίδα

Σχημάτισε έναν κύκλο και κλείσε μέσα του τις σκέψεις σου.
Δως του τη μορφή φυσαλίδας
και διωξ' την μακριά με μια σου πνοή.

                                                         ~1997

Ταξίδι

Το ταξίδι τελειώνει. Κι έρχεται η ελπίδα ενός καινούργιου για να σε κρατήσει ζωντανό. Οι βαλίτσες έτοιμες, μια και ποτέ δεν άδειασαν και το σώμα κι αυτό έτοιμο να μεταφερθεί όπου η μοίρα επιλέξει.

                                                                                                                                                    ~1999

Θέατρο

Τα προσωπεία θα πέσουν
άπλετο φως στους ψεύτες
πρόσωπα χαλασμένα
ανήμπορα να σταθούν
μπροστά σε (γυμνούς) καθρέφτες.

Η παράσταση τελείωσε
η αυλαία έπεσε
τα χειροκροτήματα έπαψαν
φωνές θαυμασμού στα παρασκήνια...
                                                  ...και πάλι

                                                        31/1/1999 

Πώς βλέπεις;

Κλείσ' τα μάτια σου και κοίταξέ με.
Τι βλέπεις; Άνοιξέ τα και κοιμήσου.
Με βλέπεις; Ξύπνα. Μη τα κλείσεις μπρος
το φως. Πώς βλέπεις;

                                               ~1999

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Τώρα... #2

Τώρα... που ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα για να δείχνει πως είναι γεμάτος και για κάποιον άλλο θα ήταν σαν να είχε παγώσει.

                                                                                                                   11/10/2016 

Τώρα... #1

Τώρα... που ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να υπερασπιστεί όλη τη ζωή.

                                                                                       11/10/2016

Συνομιλία

- Τσουπ!
- Τσουφ!
....................................... αχ!
-Τσουπ!
- ~ (χαμόγελο)
.......................................αχ!
- Τσουπ!
- ............ (περιφρόνηση)
.......................................ωχ!
- Τσουπ!
- Βαριέμαι.
- Απ' αυτό φαίνεται πως μου μοιάζεις.
- Τι;
- Να προτείνω κάτι;
- Σαν τι;
- Κάτι για να μη βαριέσαι.
- Ακούω.
- Να κοροϊδεύεις όπως εγώ και να γελάς.
- Κι είναι χαρά αυτή;
- Δοκίμασε.
- Βαριέμαι.
- Ωραία. Θα παρουσιάζεις το οτιδήποτε αλλιώς και θα πείθεις.
- Και τι είναι αυτό;
- Η πηγή της χαράς.
- Βαριέμαι.
- Καλά. Θα προτείνω κάτι άλλο. Να στρέφεις το ενδιαφέρον των άλλων κάπου και να το διασκεδάζεις με τη ψυχή σου.
- Αν γνώριζες τι είναι ψυχή για μένα δεν θα πρότεινες κάτι τέτοιο.
-Ωραιότατα. Θα σπέρνεις λογισμούς σε δύο και τρία σημεία ταυτόχρονα ή και όχι. Και θα πέφτεις κάτω απ΄ τα γέλια.
- Άκουσες ποτέ πώς ηχούν τα δικά μου γέλια;
- Κορυφαία πρόταση. Θα μπερδεύεις και θα ξεμπερδεύεις καταστάσεις κι έτσι ,να, τα γέλια.
- Αν είχες φανταστεί να κατρακυλήσεις στον ήχο ενός γέλιο κάποιου, θα γνώριζες τι είναι αληθινή χαρά.
- Ωραία. Τα απορρίπτεις όλα. Που βρίσκεις τη χαρά;
- Μόνο στο μοίρασμα του κόσμου Του που διαχωρίζεις. Και τώρα φύγε. Αρκετά μιλήσαμε.
- Φεύγω. Θα έρθω ξανά όταν θα βαρεθείς και πάλι, ή κάτι που θα μου μοιάζει θα με φέρει κοντά.
- Τώρα ξέρω πως είσαι ο μόνος ανάξιος συνομιλητής. Και κάτι ακόμα πριν φύγεις, έρθεις ή ό,τι θεωρήσεις ότι κάνεις Δεν θα με βρεις υπερασπιστή σου μια και φροντίζω να κάνω τον αντίπαλο του εαυτού μου για να μη θεωρηθώ συνήγορός σου. Αντίο.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Φιλία

Τα αθροίσματα όσων διαιρούν
τους φίλος είναι ίσα
Πότε θα προστεθούν
όσα μας μετρούν;/
Πότε θα προσθέσουμε όσα μας διαιρούν;

                                              ~2003

Φεύγοντας...σχεδόν πάντα

Δεν τα μπορώ τα σίγουρα
φοβίζει το απόλυτο
λυτρώνει η αμφισβήτηση
προσκυνώ τη περηφάνια
και φεύγω

              14/4/2003

Τοπίο θαλασσινό κι αέρινο

Τα στολίδια άχρηστα πια
η ζωή με φώναξε έξω
πήγα να τη βρω
Τα ψέματα αστεία
ο ουρανός μου έγνεψε
το χέρι του να πιάσω
Οι λέξεις ανίσχυρες
η θάλασσα με κάλεσε
μαζί της να ενωθώ ξανά

                  12/4/2003

Μια ιστορία (αναζήτησης εαυτού)

Κάποτε κάποιος ξεκίνησε να βρει τον εαυτό του. Σκέφτηκε, λοιπόν, να ρωτήσει όλους όσους ήξερε και δεν ήξερε να μάθει. Ξεκίνησε έτσι και με όποια ευκαιρία του δινόταν, ρωτούσε. Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια. Νόμισε πως είχε μάθει αρκετά. Όταν το ξανασκέφτηκε, όμως, είδε πως δεν ήταν τόσα όσα αρχικά θα ήθελε. Σκέφτηκε πως το καλύτερο που θα' χε να κάνει είναι να ρωτήσει πού θα μπορούσε να μάθει κι άλλο. Έτσι κι έκανε. (Ρώτησε και) του είπαν ότι η Γνώση είναι συγκεντρωμένη στις βιβλιοθήκες. Τα βιβλία είχαν πολύ σημαντικά πράγματα γύρω τους και θα ήταν καλό να διαβάσει. Ξεκίνησε και άρχισε να πηγαίνει σε βιβλιοθήκες, να διαβάζει, να μαζεύει γνώσεις και πληροφορίες. Πέρασαν χρόνια για να γυρίσει τον κόσμο επισκεπτόμενος βιβλιοθήκες. Κάποια στιγμή κουράστηκε ή, σωστότερα, το καλοκαίρι δεν τον άφηνε να συγκεντρωθεί στο διάβασμά του. Πήγε σε μια παραλία, έστησε τη σκηνή του και μύριζε τις μυρουδιές της θάλασσας, άκουγε τον αέρα, έπιανε στις χούφτες του την άμμο. Ένα βράδυ ο ύπνος τον επισκέφτηκε δίπλα στη φωτιά που είχε ανάψει (για να φέγγει για συντροφιά). Όταν ξημέρωσε και ο ήλιος βγήκε ψηλά, ξύπνησε και σκέφτηκε : " όλα όσα έψαχνα για να καταλάβω τον εαυτό μου ήταν δίπλα μου μα δε τα έβλεπα. ο αέρας, η θάλασσα, η γη, η φωτιά. Ήταν δίπλα μου μα ήμουν τυφλός. Δεν ήξερα πώς να το βρω ποιος είμαι θα ήταν τόσο απλό. 

                                                                                                                                         27/3/2003

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Το δικό μου αν

Αν δε μπορείς να λύσεις, μη δένεις.
Αν δε μπορείς να χτίσεις, μη γκρεμίζεις.

                                             

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Σαν αυταπάτη

Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου. Τον κατακρεουργούσα και τον έραβα πρόχειρα-πρόχειρα. Υποχρεωτικά. Υπήρχαν κι άλλοι που παρατηρούσαν την ύπαρξή μου.

                                                                                                                          30/8/2009 

Της δύσης το ξημέρωμα (λίγο πιο στέρεο ποίημα)...

Στου κόσμου το γόητρο
μόνη πορεύομαι
σε χώρο μακρινό κι ανέγγιχτο
τώρα περπατώ
τα βήματά μου στάχτες τα ακολουθούν
και τον ήχο τους σβήνουν τα όνειρά μου

Τις λέξεις και τις πράξεις μου λάθη τις κυβερνούνε
κι όταν φοβούνται να το πουν
κλαίνε μα δε λυπούνται
ανίσχυρο το χέρι μου
αδύναμο το κορμί
του νέου κόσμου μυστικά
τώρα με καρτερούνε

Ο πόνος και ο χρόνος δάσκαλοι βιαστικοί
κρυφά μου λεν μηνύματα
ανείπωτα (μου) στέλνουν σήματα
μ΄ αυτά με προσπερνάνε

Το μυαλό δυνατό
κι η ψυχή ανοικτή
μα όλα αυτά δεν αρκούν
να μου λύσουν το χρησμό

Το χρησμό που μ΄ άφησε
σαν ευχή στο χέρι
της δύσης το ξημέρωμα
που μόνο αυτό/ή το ξέρει.

                    25/8/2002

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Κάποτε... #7

Κάποτε... που ένα νεύμα θα περιέκλειε όλη τη πρόθεση ζωής...

                                                                                    8/10/2016

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Το κορίτσι που κοιτούσε ψηλά - Παραμύθι

Σε μια πολιτεία με σπίτια χαμηλά ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους ήταν κι ένα κορίτσι που κοιτούσε ψηλά. Κοιτούσε ψηλά κι αφηρημένη συχνά σκόνταφτε. Σε πέτρες, στο πεζοδρόμιο, πάνω σε άλλους. Ευτυχώς γι' αυτήν, όχι πάνω σε κολώνες.
Κοιτούσε ψηλά και πολλοί αναρωτιούνταν τι κοιτούσε. Δεν την ρωτούσαν. Κοιτούσε, λοιπόν, τα βαμβακένια σύννεφα του ουρανού, τα αστέρια όταν τα πολλά φώτα της πολιτείας δεν ήταν έντονα, το φεγγάρι όταν γέμιζε και άδειαζε, όλα τα χρώματα της αυγής και του δειλινού και πότε-πότε, πράγμα σπάνιο, κάποιο ουράνιο τόξο.
Μια μέρα καθώς κοιτούσε ψηλά της ήρθε μια ιδέα. Μια τεράστια ιδέα, ή έτσι της φάνηκε. Πως ο ουρανός δεν μπορεί να χωριστεί. Δηλαδή, πως όλοι οι άνθρωποι όλων των πολιτειών βλέπουν όσο ουρανό αντικρύζουν ενωμένο. Κι ένα δάκρυ μαζί με ένα χαμόγελο σχηματίστηκαν στο πρόσωπό της. Έμεινε ακίνητη.
Αποφάσισε να μου εξηγήσει γιατί κοιτούσε τόσο συχνά ψηλά και έτσι έγραψα αυτές εδώ τις γραμμές. Τώρα και πέρα από αυτές τις λέξεις, ανάμεσα στις εικόνες του ουρανού, θα γνωρίζετε πως έχει αφήσει κάτι από εκείνη όπως μπορώ να δω κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου.

                                                                                                                                    5/10/2016

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Τεκμηρίωση

- " Να αναφερθούν όλα
      με πάσα λεπτομέρεια!"
- " Να ειπωθούν όλα απλά... "
- " Μα είναι όλα επιλήψιμα! "
-  " Τα διαυγή προϋποθέτουν φως " ,
δεν είπε, απομακρύνθηκε σιωπώντας,
υπονοώντας τις λέξεις αυτές στις κινήσεις της.

                                           3/10/2016

Αρχειοθέτηση

Έκλεινε λογαριασμούς
      ή το ισχυριζόταν
      ή το ήθελε
      ή το απαιτούσε
              η Ζωή.
Ήξερε να αξιολογεί
        κι ας το αγνοούσαν.
Κάποιοι έχαναν
                το μέτρο
       άλλοι το παιχνίδι
       άλλοι το γήπεδο
       άλλοι τη χαρά
       άλλοι τον λόγο.
Κι έτσι, έγραφε.

              3/10/2016

              

Βραχυκύκλωμα

Στις τόσες διαδρομές
                  του νου
        απαντάται
           αποσιωπάται
    επανα-ενεργοποιείται
              διαδίδεται
               τοκίζεται
            και ορίζεται
                    απών
       στην ηθελημένη
                  παρουσία του.
Προτιμώ να μη
                 το αναφέρω.

                         3/10/2016

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Συμφιλίωση

... κι ένα φθινοπωρινό βράδυ
- βράδυ το 'λέγαν ακόμη -
καθώς πότιζε τα φυτά
                στο μπαλκόνι
ένιωσε την έννοια
ανάμεσα σε εκείνη
και αυτό που όλοι
      συνήθιζαν
         να ονομάζουν
                φύση.

                   3/10/2016

Επένδυση

Ζύγιαζε για καιρό
      κάθε κίνησή της.
Θεώρησε - εν τέλει! -
πως την ήξερε.
Πόθησε; Ποιος ν'
         απαντήσει;
Διεκδίκησε; Ποιος ν'
          αναρωτηθεί;
Η επένδυση δεν επέστρεψε
          τα αναμενόμενα.

                 3/10/ 

Σπινθήρας

Κάθε στιγμή
αρκεί μια λάμψη
         ένας ήχος
         μια σιωπή
         ένα κλάμα
         ένα γέλιο
         μια υφή
         μια οσμή
         μια γεύση
για να ενεργοποιηθεί
    ένας απροσδιόριστος
               μηχανισμός
                 άμυνας
που μοιάζει με επίθεση.

                 3/10/2016

Ανακοίνωση...δίχως σχεδόν

Ξεκινώ μια σειρά γραπτών με στόχο έννοιες. Περαστικές, μόνιμες, αναδυόμενες, σε μη χρονολογική σειρά να με απασχολούν αλλά κι η ζωή χτυπά απρόσμενα...όπως και οι συναντήσεις, οι προσπεράσεις, τα μαθήματα, τα συμπεράσματα ή οι παράδρομοι... Αν ο Δρόμος χάνεται...

                                                                                                                                              3/10/2016

34διάστατος

Οριζόταν με πριν, τώρα
                     και μετά.
Αλλά και με κάτι
      που - ευτυχώς -
   τον ξεπερνούσε.
Τον αντίκρυζαν άνθρωπο.

                         3/10/2016
 

Κατακόρυφη θέση

Ό,τι φτύνεις, σε φτύνει
ό,τι μισείς, σε μισεί
Τα λόγια καυτά ξεχύνονται
Λιώστε τον πάγο απ' τη ψυχή σας.

                                 (άγνωστης ημερομηνίας)

Σαν συμβουλή... #3

Άφησε τους γλάρους να ακολουθούν τα βήματά σου και "κλέψε" λίγη από τη σοφία τους.

                                                                                                                                    18/11/2000

Σαν συμβουλή... #2

Μη φοβηθείς τον αστερία που κρύβουμε μέσα μας. Γνώρισέ τον.

                                                                                             18/11/2000

Σαν συμβουλή... #1

Να ψάχνεις το κοχύλι που όλοι έχουμε θάψει μέσα μας και να αφουγκράζεσαι τους ήχους της φύσης σαν δελφίνι.

                                                                                                                                18/11/2000