Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Άτιτλο #1

Σε λευκό χαρτί αφήνομαι
μια μουτζούρα νέα να γράψω
για να γίνει ο χρόνος το άρμα
ταξίδι το πλήρωμα να αρχίσει
τους τόπους τους ανεξερεύνητους
             να αγγίξει
για πορείες άλλες του δεδομένου
για την ισχύ την μετρημένη
για τις διαδρομές τις άπειρες
που μόνο οι θολοί θα αξίζουν
για να λύσουν μάγια παλιά
και προφητείες νέες
παλιά όνειρα να γλύψουν
και νέες προσμονές να ορίσουν
πανηγύρια νέα να στήσουν
για φόνους τραγικούς να μιλήσουν.

                                  ~2001

Συνομιλία με έναν στίχο #1

Ποτέ δε κατάλαβα πως μπορεί να πεθαίνει μια γυναίκα που αγαπιέται.
                                
                                                                                        Γ.Κ.Καρυωτάκης

Ποτέ δε θα καταλάβω γιατί να χτυπιέται στα βράχια ένας άνδρας που αγαπιέται.

                                                                                                                ~2001