Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Μικρο-ιστορία #29

Άρχισε να ξύνει παλιές πληγές, ήξερε πού να πονά. Ανίχνευε το κέντρο τους και τα όρια της αντοχής του. Κάποιοι το είπαν μνήμη, κάποιοι παρελθόν, κάποιοι παρόν, κάποιοι και μέλλον. Ήξερε πως δεν κινούταν πια.

                                                                                                                                          23/5/16

Συναρμολόγηση

Όταν πέφτει η νύχτα η βαριά
όλο το παρελθόν ξεπροβάλλει μπρος μου
                                     σαν χάρτης
με σπρώχνει σε λεωφόρους ξεχασμένους
μου λέει να πατήσω τα πρώτα μου σοκάκια
ξανά
τα πίσω - μπρος ανάποδες στροφές
βλέπω τα μέλη μου να πλησιάζουν
σε άγνωστους δρόμους
ξανασηκώνομαι
είναι μόνο ένα χαρτί
σαν σκισμένο παζλ
τρέχω να τα επανακολλήσω
αρχίζει η συναρμολόγηση

                        8/7/2008

Παρεμπιπτόντως

Τα χρόνια κινούν
          τα νήματα
πλέκουν ιστούς
χτίζουν σκακιέρες
και ορίζουν φθορά,
          πληγές
παρεμπιπτόντως, σχεδόν,
(και τη) ΖΩΗ.

                   7/3/2003